Φωτεινής Πιπιλή - Ωστε και ρατσιστές!

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Ωστε και ρατσιστές!

Tης Φωτεινής Πιπιλή

Την ώρα που από το μέγαρο Υπατία αναδύεται η πολιτειακή ανικανότητα και η ανοχή σε ακραίες θέσεις μειοψηφιών με άγνωστες και πιθανόν τραγικές συνέπειες, λίγες μέρες μετά το έκτακτο Συμβούλιο Υπουργών στη Ρώμη για την αντιμετώπιση της απειλής εισβολής 1.000.000 βορειοαφρικανών και ενώ το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε πως δεν θα εφαρμόσει το Σύμφωνο Επανεισδοχής με την Ε.Ε, δημοσιεύθηκε στο opengov προς διαβούλευση από το υπουργείο Δικαιοσύνης, νομοσχέδιο υπό τον βαρύγδουπο τίτλο: «Για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας».
Στην αιτιολογική έκθεση, ο υπουργός αναφέρεται στις «πολύ σοβαρές προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας κατά τη μετάβασή της σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία», θέλοντας μόνος του να επιβάλλει στην Ελλάδα μια έννοια που, ήδη, έχει καταδικαστεί ως αποτυχημένη από τα εθνικά Κοινοβούλια πιο «ευρωπαϊκών» χωρών από εμάς, Βρετανία, Γαλλία κ.α., όπου καθιερώνεται πλέον ο εθνικός προσδιορισμός των λαών. Η πατρίδα μας, ουδέποτε κατηγορήθηκε για ακραίες ρατσιστικές συμπεριφορές ή διακρίσεις με θύματα τις λογής μειονότητες. Αντιθέτως, για άλλα κατηγορείται. Ως πολύ ανεκτική σε καταστάσεις που έχουν υποβαθμίσει την ποιότητα της ζωής, με την καταπάτηση των νόμων-καταλήψεις βανδαλισμοί, αυθαιρεσίες, ετσιθελισμός.
Εάν πράγματι μόνος ο υπουργός Δικαιοσύνης έχει διαπιστώσει πολλαπλά κρούσματα ρατσισμού και εχθροπάθειας από Ελληνες, εάν όντως ενδιαφέρεται να προσδώσει έναν αέρα ευρωπαϊκό στον χώρο της Δικαιοσύνης, γιατί δεν καταθέτει νομοσχέδιο όπου θα επιβάλλεται η επίσπευση σημαντικών υποθέσεων που, όντως εκθέτουν τη χώρα μας. Υστερα από 7 αναβολές, άρχισε 7 χρόνια μετά, η δίκη για την εθνική ντροπή της υπόθεσης Κεντέρη-Θάνου και των «άλλων παιδιών», ενώ κανείς δεν γνωρίζει πότε θα αρχίσει η δίκη των αλλοδαπών και τινών Ελλήνων νυχτόβιων εμπρηστών της ιστορικής Συναγωγής στα Χανιά, τον Γενάρη του 2010. Αλήθεια, γιατί ακόμα δεν έχει απαγγελθεί καμία κατηγορία στους εμπόρους μαύρης εργασίας στη Μανωλάδα παλαιότερα, στα Χανιά της Κρήτης προσφάτως, ώστε να αποδοθεί σ’ αυτούς τους πραγματικά υπεύθυνους η τιμωρία και όχι συλλήβδην στον ελληνικό λαό των «διεφθαρμένων» κατά τον πρωθυπουργό και ρατσιστών κατά τον υπουργό του!

*Η κ. Φωτεινή Πιπιλή είναι γραμματέας Μεταναστευτικής Πολιτικής και βουλευτής Α΄ Αθηνών της Ν.Δ.
Καθημερινή

ΠΗΓΗ :

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/03/blog-post_7285.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29

Πατέλης Δημήτριος - Μεταναστευτικό: ιδεολογήματα και πρακτικές

 Με αφορμή παρατηρήσεις και ερωτήσεις εξ αφορμής της κοινοποίησης του "Δεν το πιστεύω! "Αυτός ο τύπος μετανάστη συνιστά απειλή"...", επιτρέψτε μου μερικές επισημάνσεις.
Μεταναστευτικό: ιδεολογήματα και πρακτικές.

Το μεταναστευτικό πρόβλημα είναι εξαιρετικά πολυσύνθετο και περίπλοκο.
Η όποια διευθέτησή του, εάν δεν εδράζεται σε σφαιρική επιστημονική διάγνωση και σε αντίστοιχη προοπτική, είναι καταστροφική για την ανθρωπότητα.
Αυτή η επιστημονική διάγνωση, οφείλει να περιγράψει αντικειμενικά-σφαιρικά, να εξηγήσει ιστορικά, δομικά και λειτουργικά και να προβλέψει τις προοπτικές του σύγχρονου κοινωνικοοικονομικού συστήματος σε εθνικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο.
Υπό το πρίσμα αυτής της επιστημονικής προσέγγισης, το μεταναστευτικό προβάλλει ως μορφή εκδήλωσης της ανισομερούς ανάπτυξης της ανθρωπότητας στην ιστορία και ιδιαίτερα του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος και της κυριαρχίας των διεθνικών-πολυεθνικών μονοπωλιακών ομίλων σε αυτό. Οι τελευταίοι προτάσσουν την ελεύθερη-απρόσκοπτη λειτουργία-επέκταση-εδραίωσή τους σε πλανητική κλίμακα, διαιωνίζοντας και αναπαράγοντας την ανισότητα-ανισομέρεια, για να αντλούν από αυτήν υπερκέρδη. Το επιτυγχάνουν αυτό με πολλούς τρόπους. Αναφέρω δύο απ' τους πιο σημαντικούς:1.με μετακίνηση των παραγωγικών και λοιπών δραστηριοτήτων τους σε τόπους, όπου έχουν τον βέλτιστο για την κερδοφορία τους συνδυασμό προσβάσεων σε φθηνούς φυσικούς πόρους, φθηνή εργασιακή δύναμη, υποδομές, βολικές νομοθεσίες (ελαστικές για ληστρική εκμετάλλευση φύσης και εργασίας), μεταφορές κ.ο.κ.
2.με τις ελεγχόμενες ή μη ροές εργασιακής δύναμης.Στο βαθμό που με την εδραίωση της κεφαλαιοκρατίας, η μόνη προοπτική επιβίωσης για τους μη κατόχους μέσων παραγωγής, είναι η εκποίηση της ικανότητάς τους προς εργασία σε κατόχους μέσων παραγωγής, οι όροι επιβίωσης της πλειονότητας των πληθυσμών του πλανήτη, συναρτώνται με τους όρους διακίνησης του εμπορεύματος “εργασιακή δύναμη”.
Όταν το παγκόσμιο κεφαλαιοκρατικό σύστημα απομυζά ανεξέλεγκτα τις δυο βασικές πηγές πλούτου (φύση και εργασία) σε πλανητική κλίμακα και για να αντλεί τα υπερκέρδη του, δεν διστάζει να καταδικάζει ολόκληρους πληθυσμούς του πλανήτη σε συνθήκες γενοκτονίας, εθνοκτονίας κ.ο.κ. (αποκλεισμένους από πρόσβαση σε στοιχειώδη αγαθά: πόσιμο νερό, τροφή, στέγη, παιδεία, περίθαλψη κ.ο.κ.), η μετανάστευση γίνεται μονόδρομος για την επιβίωση των ανθρώπων. Η κατάσταση επιτείνεται τραγικά με τα πραξικοπήματα, τις “ανθρωπιστικές επεμβάσεις”, τους πολέμους και τα λοιπά “δώρα” που επιφυλάσσουν για αυτούς τους πληθυσμούς οι δυνάμεις του κεφαλαίου.
Δεν έχει π.χ. στρατό κατοχής στη χώρα μας ο Αφγανός και ο Ιρακινός. Νατοϊκές δυνάμεις υπό τις ΗΠΑ, των ελληνικών συμπεριλαμβανομένων, είναι εκεί και τον εξανδραποδίζουν, τον εξαθλιώνουν τον ξεσπιτώνουν.Το πρόβλημα δεν είναι νομικό-θεσμικό (παράνομοι ή νόμιμοι).
Δεν είναι ούτε και επιφανειακά ηθικολογικό: “με σέβεται δεν με σέβεται”.
Όποιος το ανάγει σε αυτά, εθελοτυφλεί ή σας εξαπατά.
Η ίδια η αγοραία ορολογία (λαθραίοι – νόμιμοι) είναι ενδεικτική της αλλοτρίωσης και της συνακόλουθης ηθικής κατάπτωσης: αναφέρονται σε ανθρώπους σαν να πρόκειται για απλά αναλώσιμα εμπορεύματα.
Η ανάγκη (ει δυνατόν αξιοπρεπούς) επιβίωσης του ανθρώπου και των μελών της οικογένειάς του, είναι θεμελιώδες κίνητρο, πέρα κι έξω από θεσμούς, σύνορα, ταξιδιωτικά έγγραφα, συρματοπλέγματα, ηλεκτροφόρα καλώδια, πνιγμούς και εκτελέσεις.
Το πρόβλημα επιτείνεται με τη λεγόμενη “κοινή μεταναστευτική πολιτική” της Ε.Ε., ιδιαίτερα με τη συμφωνία “Δουβλίνο 2”. Η αποτελεσματική αποτροπή μεταναστευτικών ροών από τη βόρειο Αφρική δια θαλάσσης, κατέστησε την Ελλάδα μονόδρομο εισόδου στην Ε.Ε. Η άδεια εισόδου μουσουλμάνων χωρίς βίζα στην Τουρκία λειτουργεί ενισχυτικά. Βάσει της συμφωνίας “Δουβλίνο 2”, όλοι οι μετανάστες επαναπροωθούνται βιαίως στη χώρα αρχικής εισόδου τους στην Ε.Ε.! Τυχόν επαναπατρισμός τους, συνδέεται με πρόστιμα που κατά κανόνα είναι αδύνατο να καταβάλλουν. Συνεπώς, η χώρα μετατρέπεται σε χώρο συγκέντρωσης-εγκλωβισμού μεταναστευτικών ροών προς λοιπές χώρες της Ε.Ε., με την υπογραφή των (ανεγκέφαλων;) κυβερνήσεών μας!
Σκηνές, σαν αυτές που είδαμε στην κινηματογραφική ταινία “Οι συμμορίες της Νέας Υόρκης” γίνονται νομοτελής προοπτική για γκετοποιημένους πληθυσμούς σε πόλεις της χώρας.
Όσο το πρόβλημα δεν λύνεται πρακτικά, “λύνεται” στη φαντασιακή σφαίρα των ιδεολογημάτων του συρμού.
Όταν απουσιάζει η επιστημονική-ανθρωπιστική διάγνωση και προοπτική, έρχονται στο προσκήνιο προς αναπλήρωση του ιδεολογικού κενού, οι πλέον βάρβαρες προκαταλήψεις που εδράζονται στο θυμικό του κοινού νου και στα εξαρτημένα αντανακλαστικά της καθημερινής αγοραίας συνείδησης (για την ακρίβεια: του υποσυνείδητου), περί εντάξεων και αποκλεισμών, περί εθνικών, θρησκευτικών, φυλετικών κ.ο.κ. Ταυτοτήτων και “καθαροτήτων”.
Στη βάση όλων των ιδεολογημάτων αυτού του τύπου, υπάρχει η αντιστροφή των σχέσεων αιτίου αιτιατού: δεν ενέχεται η αναπαραγωγή και ενίσχυση της ανισομέρειας και της εκμετάλλευσης για το πρόβλημα, αλλά “ο άλλος”, “ο ξένος που μου κουβαλήθηκε εδώ”, ο εξαθλιωμένος που παίζει τη ζωή του κορώνα γράμματα για ένα μεροκάματο!
Είναι εντυπωσιακή σε συνθήκες κρίσης η μεταναστοφάγος διάθεση ορισμένων, που απεμπολούν ακόμα και τον αφηρημένο θρησκευτικό ανθρωπισμό του “οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ [...] ἐστὲ καὶ κατ' ἐπαγγελίαν κληρονόμοι”. (προς Γαλάτας 28-29). Είναι εντυπωσιακή και η αναβίωση των αλήστου μνήμης χουντικών βαρβάρων συνθημάτων: “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών” και “Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια”.
Ο κυρίαρχος λόγος που αρθρώνεται, εγγράφεται στα πλαίσια ενός διπόλου εκ πρώτης όψεως αλληλοαποκλειόμενων τάσεων-στάσεων: του αστικού κοσμοπολιτισμού και του αστικού-μικροαστικού εθνικισμού-σοβινισμού-ρατσισμού κ.ο.κ.
Οι πόλοι αυτού του διπόλου, εκκινούν από παρόμοια αντιεπιστημονικά ιδεολογήματα, στη βάση της άκριτης και ανιστορικής αποδοχής της κυριαρχίας της αγοράς, της κυριαρχίας του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Εφ' όσον εκκινούν από το δήθεν ανυπέρβλητο της κεφαλαιοκρατίας, ούτε θέλουν, ούτε και μπορούν να διαχωρίσουν την τελευταία από τη λεγόμενη “φύση του ανθρώπου”. Αναλίσκονται λοιπόν σε ιδεολογήματα περί αυτής της “φύσης του ανθρώπου”, στην οποία προσάπτουν κατά το δοκούν και άκριτα, χαρακτηριστικά ταυτότητας από το παρελθόν και το παρόν κατά περίπτωση.
Ο μεν κοσμοπολιτισμός, ως εκφραστής του μεγάλου διεθνικού-πολυεθνικού κεφαλαίου, προτάσσει ως ύψιστη ελευθερία την ελευθερία δράσης-διακίνησης του κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα, πέρα κι έξω από γεωγραφικούς, εθνικούς, φυλετικούς, πολιτισμικούς κ.ο.κ. περιορισμούς, όπως φαίνεται στις μέρες μας με την κυριαρχία της νεοφιλελεύθερης “παγκοσμιοποίησης”.
Ο δε εθνικισμός-σοβινισμός-ρατσισμός (δεν είναι της παρούσης η αποσαφήνιση των σχετικών εννοιών), ως εκφραστής κυρίως των μερίδων εκείνων του κεφαλαίου (μεγάλου αλλά και μικρομεσαίου) που θίγεται από τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων των κεφαλαίων, προτάσσει κατά περίπτωση αμυντικές και επιθετικές στάσεις “εθνικής καθαρότητας”, “κυριαρχίας”, “περιχαράκωσης” ή και κατακτητικής επέκτασης-κατίσχυσης-επιβολής.
Ιδιαίτερα ο δεύτερος, βρίσκει ευήκοον ους και σε εξαθλιωμένα στρώματα μισθωτών και ανέργων (ιδιαίτερα λούμπεν), χρεοκοπημένων ή απειλούμενων με χρεοκοπία μικρομεσαίων “νοικοκυραίων” και αγροτών σε συνθήκες κρίσης και απουσία ορατής προοπτικής διεξόδου.
Βολεύει αφάνταστα η ιδεολογία της “εθνικής καθαρότητας και υπεροχής”, ως ηθική δικαίωση της εκμετάλλευσης φθηνής και ανασφάλιστης εργασίας, όχι μόνο από το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά και από μικρομεσαίους, αγρότες ακόμα και από μερίδες μισθωτών (ως υπηρετικό προσωπικό, ως υποκατάστατο γηροκομείων, στη σεξουαλική εκμετάλλευση κ.ο.κ.). Άλλωστε, έτσι έγιναν τα ολυμπιακά και τόσα άλλα έργα, έτσι επιβίωσαν πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Η “λαθρομετανάστευση” είναι ιδιαίτερα κερδοφόρος υπόθεση από πολλές απόψεις. Η σχέση προς αυτήν επαναπροσδιορίζεται από την αγορά και τους ιθύνοντες, σε συνάρτηση με τη συγκυρία και τα ποσοστά της ανεργίας. Είναι εξαιρετικά βολικό να τα βάζουν οι εργαζόμενοι και άνεργοι με “τους ξένους που παίρνουν τι δουλειές” αντί να εξεγείρονται εναντίον του κεφαλαίου που κερδοσκοπεί σε βάρος εργασίας και ανεργίας.
Το “διαίρει και βασίλευε” είναι βασική αρχή κάθε εκμεταλλευτή και εξουσιαστή.
Οι κυρίαρχοι κύκλοι του κεφαλαίου χειραγωγούν εντέχνως τις διαθέσεις με καταιγισμό προπαγάνδας και παραπληροφόρησης, ανακινώντας κατά περίπτωση το μείγμα εκείνο του διπόλου κοσμοπολιτισμού-εθνικισμού που τους βολεύει στην εκάστοτε συγκυρία: κοσμοπολιτισμό για τη διασφάλιση των απρόσκοπτων ροών κεφαλαίου, εθνικισμό κ.ο.κ. για το εκάστοτε επιθυμητό μέτρο ελεγχόμενων (θεσμικά και εξωθεσμικά) ροών εργασιακής δύναμης, ή και επαναπροσδιορισμού των συσχετισμών δυνάμεων με άλλα κεφάλαια (π.χ. Ελληνικά και Τουρκικά για τα πρωτεία στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο).
Η απεμπλοκή από αντιεπιστημονικά ιδεολογήματα και αντίστοιχες συμπεριφορές είναι απαραίτητη για την προσέγγιση αυτών των προβλημάτων. Μεσούσης της κρίσης γίνεται φανερό ότι οι δυνάμεις του κεφαλαίου αδυνατούν να λύσουν παρόμοια προβλήματα. Είναι ανίκανες και να τα διαχειριστούν.
Εφ' όσον το μεταναστευτικό συνιστά μορφή εκδήλωσης της ανισομερούς ανάπτυξης που παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος και της κυριαρχίας των διεθνικών-πολυεθνικών μονοπωλιακών ομίλων σε αυτό, η επίλυσή του είναι συνυφασμένη με τον αγώνα εναντίον αυτού του συστήματος. Ένα αγώνα με προοπτική την εξάλειψη ανισοτήτων-ανισομέρειας, την εξάλειψη της εκμετάλλευσης και την ενοποίηση της ανθρωπότητας.
Βλ. Σχετικά και συνημμένα.

Βραχυπρόθεσμες-μεσοπρόθεσμες "λύσεις" διαχείρισης-άμβλυνσης του προβλήματος υπάρχουν.
Αρκεί να κατανοηθεί η ουσία του και η προοπτική του.
Όπως έχει επισημανθεί και από πολλούς ανθρώπους και φορείς:

Για τη μεγάλη πλειοψηφία των μεταναστών η Ελλάδα δεν προέκυψε ως «τουριστική επιλογή», αλλά ως «πέρασμα» που μάλιστα δεν το καθόρισαν οι ίδιοι, αλλά οι δουλέμποροι. Δε θα έφευγαν όλοι αυτοί από τις χώρες τους αν το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, το ΔΝΤ και άλλοι οργανισμοί, στους οποίους συμμετέχει και η Ελλάδα, δεν τους «βομβάρδιζαν» πολεμικά και οικονομικά.

Το πρόβλημα της μετανάστευσης δε λύθηκε ποτέ και πουθενά με μέτρα αστυνομικά, με καταστολή, με στρατοκρατικά «κόλπα», με «φράκτες». Στις ΗΠΑ, όπου δεν έβαλαν μόνο 12,5 χιλιόμετρα «φράκτη» όπως σχεδιάζουν για τον Έβρο, αλλά 700 χιλιόμετρα ηλεκτροφόρα καλώδια στα σύνορα με το Μεξικό, συνεχίζουν να δέχονται κατά εκατομμύρια τους ισπανόφωνους μετανάστες.

Χωρίς να αντιμετωπιστούν οι αιτίες που γεννούν την προσφυγιά, είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της μετανάστευσης. Τίποτα και κανείς δεν πρόκειται να αποτρέψει τους ανθρώπους που απειλούνται με αφανισμό από την αναζήτηση δρόμων για τη διασφάλιση της ζωής τους. Η δυστυχία, η πείνα, ο φόβος, η ανελευθερία θα είναι πάντα το «διαβατήριο» για την αναζήτηση της ελπίδας, της τροφής, της ασφάλειας.

Πάνε να φορτώσουν τα δεινά της ελληνικής κοινωνίας, που οι ίδιοι προκαλούν, στους μετανάστες και αποπροσανατολίζοντας το λαό από την πολιτική τους, δεν έχουν καμία αναστολή να ταΐζουν ακόμα και το φίδι του ρατσισμού. Οι μετανάστες που είναι «εκτός νόμου» δεν είναι επειδή το θέλουν οι ίδιοι αλλά το ίδιο το κράτος τους θέλει εκεί: Στη μαύρη εργασία, ανασφάλιστους, διπλοεκμεταλλευόμενους, στο περιθώριο, στην παραοικονομία, χωρίς χαρτιά, χωρίς ταυτότητα, χωρίς δικαιώματα, κυνηγημένους, στοιβαγμένους στα «κέντρα εξευτελισμού των προσφύγων».
Αυτό που πρέπει να γίνει δεν μπορεί παρά να χαρακτηρίζεται από ανθρώπινη αλληλεγγύη. Να μη γίνει εφαλτήριο του φασισμού.* Να μη τηρηθούν οι αποφάσεις της ΕΕ (Δουβλίνο 2, κ.ά.) που κρατούν ομήρους χιλιάδες και χιλιάδες μετανάστες στη χώρα και δεν επιτρέπουν την έξοδό τους από την Ελλάδα.
* Να δοθούν ταξιδιωτικά έγγραφα στους μετανάστες, για να μπορούν να μετακινηθούν εκτός Ελλάδας, όπως ζητούν, δεδομένου ότι δεν ήλθαν στην Ελλάδα, αλλά στην Ε.Ε.
* Δημιουργία δημόσιων, οργανωμένων, ανθρώπινων χώρων υποδοχής και όχι στρατοπέδων συγκέντρωσης.
* Κτύπημα των κυκλωμάτων που εκμεταλλεύονται τους μετανάστες.
* Απόδοση όλων των κοινωνικών, εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων στους μετανάστες.

-- Dr. Dimitrios S. Patelis Assistant Professor Dept. of Sciences Technical University of Crete 73100 Chania - Greece Tel. : (+30)2821037267 / (+30)2821041633 Fax : (+30)2821037579 / 37843 E-mail : dpatelis@science.tuc.gr

Γιανναράς Χρήσος - Νόσημα αρμοδιότητας συνταγματολόγων

---

Νόσημα αρμοδιότητας συνταγματολόγων Posted: 28 Feb 2011 12:19 AM PST Πρόωρες εκλογές μέσα στην άνοιξη θα ήταν για την Ελλάδα ό,τι και για τον χτυπημένο από βαριά πνευμονία ένας περίπατος στον χιονιά. Αλλά το τελευταίο που ενδιαφέρει τα κόμματα είναι η Ελλάδα και η επιβίωσή της, το δείχνουν κάθε μέρα στην πράξη. Αν η αξιωματική αντιπολίτευση δεσμευόταν να απόσχει από τον κατεξευτελισμό του Συντάγματος που θα ήταν οι τόσο πρόωρες εκλογές, το ενδεχόμενο αποκλειόταν με σιγουριά. Στο πρωθυπουργοκεντρικό πολίτευμα της χώρας (περίπου φεουδαλικό ή φασιστοειδές) το αν και πότε θα γίνουν εκλογές το αποφασίζει, μόνος και ανεξέλεγκτος, ο πρωθυπουργός. Και για τον σημερινό επιβαίνοντα στο πανκυρίαρχο πόστο ο πειρασμός είναι μεγάλος: Ξέρει, πως εκλογές μέσα στην άνοιξη θα τις κερδίσει οπωσδήποτε – έχει στο χέρι, με κάθε άνεση, άλλα τέσσερα χρόνια εξουσίας. Ο αντίπαλος, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, αποκλείεται να πλειοψηφήσει, είναι ανύπαρκτος ανταγωνιστής. Ο σημερινός απελπιστικά ολίγιστος πρωθυπουργός και το συνονθύλευμα των πρωτάρηδων της κυβέρνησής του θα αποδειχθούν με τις εκλογές, για την Ελλάδα, μονόδρομος. Παρά την εικόνα, που προκλητικά ενσαρκώνουν, εντολοδόχων με αλλοδαπούς εντολείς. Παρά τα κατά συρροήν εγκλήματα φυγομαχίας, τη λιποταξία έστω και από την απόπειρα να τολμήσουν μόνοι τους τα όσα προφανή και στοιχειώδη απαιτούσαν οι δανειστές μας – πάταξη της αλογίας και κρατικής διαφθοράς. Θα επανεκλεγούν, παρά το γεγονός ότι τους «άδειασε» ο ίδιος ο Στρος – Καν αποκαλύπτοντας τον πρωθυπουργό σπεύδοντα να προσφέρει την Ελλάδα στο διαβόητο ΔΝΤ, αμέσως μόλις συγκρότησε τη μαριονετική κυβέρνησή του («Κ» 20.2.2011). Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Διότι η Ν.Δ. παραμένει το ίδιο, ανάλλαχτο κόμμα, που ο λαός το έφτυσε, πριν από ενάμισο χρόνο, εξοργισμένος στο έπακρο και αηδιασμένος. Κόμμα ανίκανο να απαλλαγεί από τη «φυσιογνωμία» που του προσδίδουν οι χιλιοφθαρμένες φιγούρες της εξωφρενικής ανικανότητας και διαφθοράς πέντε χρόνων κατησχυμμένης κυβερνητικής θητείας. Οδήγησαν τον λαό σε τέτοιο θυμό, ώστε να παραδώσει τη χώρα στον πιο μειονεκτικό και προβληματικό πρωθυπουργό που γνώρισε ποτέ ο πολιτικός της βίος. Και παρά το εξευτελιστικό εκλογικό ράπισμα, η Ν.Δ. αποδείχνεται ανίκανη να αυτοκαθαρθεί. Αλλαξε αρχηγό, ναι, απαλλάχτηκε από τη μητσοτακική επιμειξία. Αλλά είναι περισσότερο από φανερό ότι ο Αντώνης Σαμαράς εκλέχτηκε αρχηγός για να μην αλλάξει τίποτα στο κόμμα. Δεν πιστεύει σε κάτι περισσότερο ή διαφορετικό από αυτό που, επί πέντε χρόνια στην κυβέρνηση, απέδειξε ότι είναι η Ν.Δ. Δεν υποψιάζεται, δεν οραματίζεται ο Α.Σ. αυτό που θα μπορούσε να είναι το κόμμα του, γι’ αυτό και φοβάται να θίξει αυτό που έχει καταντήσει να είναι. Μετράει την πολιτική δύναμη με τη μεζούρα της ποσότητας, με κουκιά βουλευτικών εδρών, γι’ αυτό και φοβάται μήπως του φύγουν οι ανίκανοι και οι φαύλοι, μήπως διαρρεύσουν στο θνησιγενές νεόπλασμα όπου και οργανικά ανήκουν. Αντί να τους παρωθεί στη μεταπήδηση, προσπαθεί να τους δελεάσει με χάντρες και καθρεφτάκια. Μάχεται να συντηρήσει το ίδιο αποτροπιαστικό κομματικό «προφίλ» που ο λαός μετά βδελυγμίας αποδοκίμασε. Αποδείχνεται, μέρα με τη μέρα, ο πιο ακατάλληλος να δώσει μάχη για την ποιότητα, το αμείλικτο ξεσκαρτάρισμα του κόμματός του, που θα προκαλούσε και την ανανεωτική ανατροπή όλου του πολιτικού σκηνικού. Είναι κρίμα, γιατί ξέρει τι τον περιμένει. Η ατολμία εξόντωσε πολιτικά τον Μιλτιάδη Εβερτ, εξευτέλισε δραματικά και διέσυρε τον Κ. Καραμανλή, τον βραχύ. Ο Εβερτ έσωζε ακόμα την ψυχική υγεία του ρεαλισμού, της επαφής με την πραγματικότητα, που γεννάει ο πατριωτισμός. Γι’ αυτό και ξεστόμισε, σε αυθόρμητη έκρηξη εμπιστοσύνης, την πιστοποίησή του: «Το κόμμα μας είναι σάπιο, οι βουλευτές μας σάπιοι. Μόνο επανάσταση μας σώζει, ειρηνική». Δεν την τόλμησε. «Δεν γίνεται» έλεγε – και δεν εξήγησε ποτέ το γιατί. Προσπάθησε να προσαρμοστεί στο κανονάρχημα των «επικοινωνιολόγων», να το παίξει «λαϊκός τύπος», να καλαμπουρίζει για μακαρονάδες και μπουλντόζες. Τον εξουδετέρωσαν σε ελάχιστους μήνες. Ο διάδοχός του υπερτέρησε σε ατολμία. Ούτε ανασχηματισμό της κυβέρνησής του δεν μπορούσε να διανοηθεί κι ας βοούσε το πανελλήνιο για την ανικανότητα πρωτοκλασάτων υπουργών του. Να σπάσει αυγά, να βάλει μαχαίρι στη σήψη, να σφίξει τα γκέμια σε πρωταθλητές της φαυλόητας, να απολύσει κραυγαλέα ανίκανους, ούτε που χωρούσε στο μυαλό του. Αφησε πίσω του την εικόνα του ανθρώπου που δεν πίστευε σε τίποτα, δεν τον ενδιέφερε τίποτα ουσιαστικό. Εφυγε με το στίγμα της ντροπής, λέκιασε το οικογενειακό του όνομα. Στα ίχνη του βαδίζει και ο Σαμαράς. «Μία από τα ίδια», πρωτεύουν οι μικροσκοπιμότητες της συντήρησης, καμιά διακινδύνευση για χάρη των πρωτείων της ποιότητας. Να απαλλαγεί από τους φθαρμένους και διεφθαρμένους, να κάνει πρώτο μέλημά του το κλίμα και τις προϋποθέσεις επιστράτευσης ανθρώπινης ποιότητας με κοινωνική καταξίωση – ούτε το διανοείται. Κάποια καινούργια πρόσωπα εισχώρησαν στην κομματική κουζίνα, αλλά με τις ίδιες συνταγές, ίδια τη βρωμερή τσίκνα αλληλομαχαιρωμάτων, θανάσιμα αλληλομισούμενων δειγμάτων πανσθενούς μετριότητας. Απαράλλαχτο, πανομοιότυπο το παρελθόν. Στην περίπτωση των εν Ελλάδι «κομμάτων εξουσίας», η νομοτελειακή ευτέλεια των οργανωτικών μηχανισμών και της ανθρώπινης ποιότητας που τους στελεχώνει είναι συνάρτηση της μετριότητας των αρχηγών ή το αντίστροφο αληθεύει; Οι επαΐοντες ας αποφανθούν. Το ολοφάνερο είναι ότι ακόμα και άνθρωποι διαυγούς ανιδιοτέλειας, θυσιαστικής ετοιμότητας και χαρισματικής ευφυΐας, ύστερα από λίγους μήνες θητείας στους μηχανισμούς των «κομμάτων εξουσίας» νοσούν, με νομοτέλεια αδήριτη, την απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν αντιλαμβάνονται τι γίνεται γύρω τους. Νόσημα αρμοδιότητας ψυχιάτρων, όχι ηθικολόγων. Σίγουρα και αρμοδιότητας συνταγματολόγων. Συντακτικής συνέλευσης για ριζική αλλαγή του Συντάγματος.

Γιανναράς Χρήσος -Σημεία των καιρών

 

Η Ελλάδα είναι λογικά αδύνατο να συντονιστεί στο ντόμινο των εξεγέρσεων της Τυνησίας, της Αιγύπτου, της Υεμένης της Ιορδανίας. Γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν (ακόμα) πεινασμένοι, την όποια (ελάχιστη) κοινωνική αναταραχή την προκαλεί η απληστία, όχι η πείνα. Οσοι επώδυνα στερούνται, δεν έχουν «ακόμα» εκδηλωθεί – πώς να τολμήσουν απεργία, επομένως και διαδήλωση, οι εξαθλιωτικά χαμηλόμισθοι του ιδιωτικού τομέα; Απεργούν και διαδηλώνουν οι προνομιούχοι κανακεμένοι του δημοσίου, οι ευνοημένοι των πελατειακών σχέσεων της κομματοκρατίας. «Εξεγείρονται» όσοι μπορούν γκανγκστερικά να εκβιάσουν. Οχι τους εξουσιαστές της χώρας, αλλά την άφωνη φωτοχολογιά. Απεργούν οι πρωταθλητές της κερδεμπορίας φαρμακοποιοί, οι μηχανοδηγοί του ΟΣΕ με 120.000 ευρώ ετησίως, οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία, στο μετρό, στα ΗΛΠΑΠ με μισθούς διπλάσιους (τουλάχιστον) της σύνταξης καθηγητών πανεπιστημίου.

Στην Ελλάδα αποκλείεται κοινωνική εξέγερση, γιατί τίποτα πια δεν κοινωνείται. Ούτε καν η απόγνωση. Δεν υπάρχει ούτε ο ελάχιστος ιστός κοινωνικής συνοχής, το μόνο που συντονίζει απρόσωπες μονάδες πολτώδους μάζας είναι οι συγκλίνουσες απληστίες. Ο Ελλαδίτης μοιάζει να έχει εκπέσει στην έσχατη υποστάθμη βαρβαρικής εξατομίκευσης: Κάθε «εγώ» απαιτεί ανεξέλεγκτη αυθαιρεσία και πανκυριότητα – ολοφάνερη στον τρόπο που οδηγούμε, που παρκάρουμε, που «διαλεγόμαστε», που εκλέγουμε συνδικαλιστικούς ηγέτες, που υπερψηφίζουμε τυράννους αδιάντροπης φαυλότητας ή εξόφθαλμης νοητικής ανεπάρκειας. Μοναδικό μέτρο αλήθειας των «αρχών» και «πεποιθήσεών» μας είναι το εγωτικό συμφέρον, η απληστία, η αυτοκολακεία με παραισθησιογόνες αυθυποβολές.

Το αναπότρεπτο και ακάθεκτα επερχόμενο ιστορικό τέλος της ελλαδικής κρατικής υπόστασης (μοιραία κατάληψη της οικονομικής καταστροφής που ήδη βιώνουμε και της απώλειας εθνικής κυριαρχίας που ο ολίγιστος πρωθυπουργός μας ομολόγησε) το εγγυώνται η έκλειψη αριστερού πολιτικού λόγου και η ανυπαρξία εκκλησιαστικού άξονα κοινωνικής συνοχής. Θα μπορούσαν να είναι δυο αναχώματα στη ζούγκλα της εγωκεντρικής αποθηρίωσης, δύο αντιστυλώματα των σχέσεων κοινωνίας. Γιατί μόνο η πολιτική Αριστερά κα η μη θρησκειοποιημένη Εκκλησία μπορούν να σαρκώσουν σε λαϊκή πράξη μια κοινωνιοκεντρική ανάκαμψη.

Υπάρχουν θεσμοί προορισμένοι να λειτουργούν σαν φορείς ηγετικής ευθύνης: Είναι η Ακαδημία Αθηνών, η Σύνοδος των Πανεπιστημιακών Πρυτάνεων, η ηγεσία του Δικαστικού Σώματος, η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Ομως ούτε που διανοούνται να ψελλίσουν κριτική αντίρρηση στον ολοκληρωτισμό και στην αυθαιρεσία της Κομματοκρατίας. Εξ άλλου, το μέγιστο που θα μπορούσε να ζητήσει κανείς από τους τιμημένους αυτούς με κορυφαία κοινωνική ευθύνη, θα ήταν να δώσουν μάχη για να πάψει η επίσημη δολιοφθορά της γλώσσας των Ελλήνων, να στιγματίσουν και απομονώσουν όσους διαστρέφουν μεθοδικά την ιστορική συνείδηση, του Ελληνισμού, να τολμήσουν καταγγελία επώνυμη των πολιτικών που παζαρεύουν παραχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας για να κερδίσουν την αλλοδαπή εύνοια. Τόσο μόνο.

Τα περισσότερα και θεμελιακά, την ευθύνη για την αλλαγή της κοινωνικής νοο-τροπίας, για το πέρασμα από την κτηνώδη, τυφλή απληστία στην ανθρώπινη χαρά των σχέσεων κοινωνίας, δεν μπορεί να τα περιμένει κανείς από διαχειριστές αξιωμάτων. Αυτά θα τα εμπνεύσει στους πολλούς ένας αριστερός πολιτικός λόγος, πολιτικό πρόγραμμα τίμια κοινωνιοκεντρικό. Οταν, παράλληλα, η «μικρά ζύμη» της ενοριακής κοινότητας θα μεταγγίζει οργανικά στο λαϊκό σώμα όχι ηθικολογίες, κηρύγματα και ακτιβισμό κοινής ωφέλειας, αλλά θα εγκεντρίζει σάρκα πολιτισμού (ποίηση, μέλος, ζωγραφιά, δραματουργία), δηλαδή «νόημα» ζωής μέσα από πράξη λατρείας.

Οσο το βλέμμα μας σταματάει στους ανάπηρους «από ιδιοτέλεια ή μικρόνοια» πολιτικούς και στα συμπτώματα εκθηρίωσης και ζούγκλας στον συλλογικό βίο, φυσικό είναι να γαντζωνόμαστε σε ψευδαισθήσεις: Πως, αν τάχα συσπειρωθούν κάποιες «υγιείς» κοινωνικές δυνάμεις, θα μπορούσαν να ξαναδώσουν αξιοπρέπεια στον Ελληνα και στην πατρίδα. Αλλά όσοι βλέπουν πέρα από τα συμπτώματα και εντοπίζουν τις αιτίες των συμπτωμάτων, συνειδητοποιούν (όχι χωρίς τρόμο) ότι είναι καθολικά το γένος των Ελλήνων που έχει εκπέσει σε δραματική παρακμή, μάλλον ανήκεστη. Παρακμή σημαίνει ότι υπάρχουν πολλές διάχυτες καλές προθέσεις, σώζεται ακόμα (στη γενέτειρα και στη διασπορά) ανθρώπινο δυναμικό ποιότητας, με ανιδιοτέλεια και λαμπρές ικανότητες, αλλά το δυναμικό αυτό είναι φανερά παροπλισμένο.

«Εχουν χαθεί τα κοινά κριτήρια αξιολόγησης ποιοτήτων, γι’ αυτό και η κοινωνία είναι αδιέξοδα υποταγμένη στη δικτατορία της μετριότητας, στον φασισμό της ασημαντότητας. Αυτός ο λαός που κάποτε καθολικά εγκολπωνόταν την ποιότητα της μουσικής και ποιητικής ανθοφορίας του ’60, σήμερα, από άκρη σε άκρη της Ελλάδας, τραγουδάει αποκλειστικά και μόνο υποπροϊόντα μουσικού και ποιητικού πρωτογονισμού. Στις εκθέσεις ζωγραφικής δεν στριμώχνονται οι επώδυνα φιλότεχνοι, σουλατσάρουν νεόπλουτα κομματικά στελέχη, συνδικαλιστές και «προμηθευτές» του δημοσίου που οι «καλλιτέχνες» τούς μπουκώνουν με «εφφέ». Στα σχολειά τα παραδομένα στον σκοταδισμό των «προοδευτικών» παρωπίδων, στα πανεπιστήμια τα συλημένα από την παράνοια του «ασύλου» μορφώνεται-μορφοποιείται ο ανθρωπολογικός τύπος της παρακμής. Φορέας μόνο δικαιωμάτων, ακτιβιστής ακοινώνητος, ηδονιστής ανέραστος, συντηρεί την εμπορευματοποιημένη light δημοσιογραφία, τον κρετινισμό της τηλεοπτικής ευτέλειας.

Ανάκαμψη από αυτή την εξευτελιστική παρακμή δεν είναι δυνατό να υπάρξει όσο απουσιάζει λόγος κοινωνιοκεντρικής πολιτικής και όσο απο τους επισκοπικούς «θρόνους» παρελαύνουν άνθρωποι ανυποψίαστοι για το εκκλησιαστικό γεγονός. Οι ετικέτες διαιωνίζουν ως «Αριστερά» την ψυχανωμαλία του Σταλινισμού ή τον καριερισμό του αριστεροκάπηλου μηδενισμού ή ακόμα και τον πασοκικό «σοσιαλισμό», τον πιο πειθήνιο παραγιό του αχαλίνωτου καπιταλισμού. Και το κατεξοχήν πεδίο όπου η εκκλησιαστική ποιότητα βρίσκεται σε απηνή διωγμό, είναι τα γραφειοκρατικά κέντρα εξουσίας της «εν Ελλάδι επικρατούσης θρησκείας».

«Οταν ο κλάδος της συκής γένηται απαλός και τα φύλλα εκφυή, γινώσκετε ότι εγγύς ο θέρος». Και αν δούμε πολιτικό λόγο, πολιτικό πρόγραμμα, τίμια κοινωνιοκεντρικό, όπως και αν δούμε ενορία που να σαρκώνει «νόημα» σχέσεων κοινωνίας, δυναμικής συνοχής, να ξέρουμε, μόνο τότε, ότι εγγίζει ανάκαμψη.

Posted: 13 Feb 2011 11:51 PM PST

Γιανναράς Χρήστος -Τα "ιστορικά στελέχη"

---

Δεν είναι δυνατό να μην υπάρχουν στο κυβερνών κόμμα βουλευτές, έστω μετρημένοι στα δάχτυλα, ικανοί να βλέπουν πού έχει οδηγήσει τη χώρα ο πρωθυπουργός αρχηγός τους. Δεν γίνεται, είναι αδιανόητο. Τουλάχιστον όσοι χλευάστηκαν κάποτε για «πατριωτισμό», όσοι διακινδύνευσαν κομματικά υπερασπίζοντας τη νοημοσύνη τους, όσοι θήλασαν με το μητρικό γάλα αίσθηση εντιμότητας και αυτοσεβασμού. Δεν μπορεί να μένουν αμέτοχοι στον πανικό που απλώνεται σαν ρίγος στη χώρα. Η εξουσιαστική ιταμότητα των υπαλλήλων της «τρόικας» δεν είναι συμπτωματική απρέπεια συμπεριφοράς. Είναι συνεπές αποκύημα του «κλίματος» των σχέσεών τους με την κυβέρνηση. Μην ξεχνάμε: Επτά μήνες, από την επομένη της ορκωμοσίας του, ο πρωθυπουργός σεργιάνιζε στα διεθνή κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος διαφημίζοντας την οικονομική χρεοκοπία της χώρας του, τη φαυλότητα, την ανυποληψία της. Και οι υποψήφιοι δανειστές ανέβαζαν συνεχώς τον πήχυ των τοκογλυφικών τους ορέξεων. Προτάσεις δανεισμού με ελάχιστο επιτόκιο, από τη Ρωσία και την Κίνα, τις απέρριπτε ασυζητητί – γιατί; Δεν το εξήγησε. Ωσπου ο δανεισμός από τις «αγορές» έφτασε να γίνει ανέφικτος και η χώρα παραδόθηκε «αυτονόητα» στην «τρόικα»: Υπέγραψε ο πρωθυπουργός την «άνευ όρων» παραίτηση (όλων μας) από κάθε μορφή εθνικής κυριαρχίας: οικονομική, εδαφική, υποδομών, παραγωγικών πηγών, εργασιακού δυναμικού, πολιτισμικών θησαυρισμάτων. Η πρόσφατη ξαφνική απαίτηση των άξεστων μανδαρίνων για 50 δισ. από την κρατική περιουσία ώς το 2015, συστοιχεί πλήρως με τη λογική του «Μνημονίου». Συνεπέστατα, λοιπόν, το «κλίμα» των σχέσεων της κυβέρνησης με τους μανδαρίνους τούς επιτρέπει συμπεριφορές αφεντικών προς δουλικά: Τον Δεκέμβριο, ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Πωλ Τόμσεν απερίφραστα βεβαίωνε «επενδυτές» στο Λονδίνο ότι «χρέος και έλλειμμα ήταν προσχήματα, στόχος πραγματικός του Μνημονίου με την Ελλάδα είναι οι εργασιακές σχέσεις και οι ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις» («Κ» 14.12.2010). Και πριν από λίγες μέρες σε δημόσια «συνέντευξή» τους και οι τρεις Υπατοι Αρμοστές στο ελλαδικό προτεκτοράτο νουθετούσαν τους ραγιάδες να συγκρατούν τις οιμωγές τους από τον ανασκολοπισμό που υφίστανται («Κ» 12.2.2011). Τα νευρόσπαστα μαθητούδια – οικονομικό επιτελείο(!) της κυβέρνησης μοιάζει να συμπεριφέρονται στην τρόικα όπως οι πειθαρχημένοι εντολοδόχοι στους εκπροσώπους των εντολέων τους. Στο τιμόνι της χώρας η γκροτέσκα φιγούρα. Πρωθυπουργός τόσο μειωμένων προσόντων και αδικημένης φυσικής σερμαγιάς που στην Ιστορία, το ξέρουμε όλοι, εμφανίζονται οι ανάλογοι μόνο για να συνοδέψουν μια σημαδιακή καταστροφή ή μια ανυπόφορη ατιμία. Αποκλείεται κάποιοι βουλευτές, κάποια «ιστορικά στελέχη» του κυβερνώντος κόμματος, να μην βλέπουν την ανεπάρκεια, να μην έχουν τεκμήρια για τον προκαθορισμό του μοιραίου ρόλου του. Εμείς, οι πολλοί, βυθιζόμαστε στον πανικό μόνο από τις εκτιμήσεις που μας επιτρέπουν οι ακατάσχετες τηλεοπτικές εμφανίσεις του, η αμήχανη, στερεότυπη ταυτολογία του, τα παιδαριώδη ρητορεύματά του. Εκείνοι, τα στελέχη του κόμματος, πρέπει να ξέρουν τα αίτια που τους υποχρεώνουν σε ανοχή, σε σιωπή. Φυγομαχούν και το πληρώνει η φτωχολογιά. Ποτέ, καμιά κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν εξουθένωσε τόσο μεθοδικά τα μικρά και μεσαία εισοδήματα, τις ελπίδες και την αξιοπρέπεια του βιοπαλαιστή. Δεν αισθάνονται προσωπικά εκτεθειμένοι όσοι ταυτίζουν ή ταύτισαν το όνομά τους, τη ζωή και την τιμή τους, με τέτοιου «Σοσιαλισμού» Πανελλήνιο Κίνημα; Αν σπίθιζε ίχνος ευφυΐας (κυρίως: ίχνος ειλικρίνειας προθέσεων), ακόμα και τη διαχείριση του τοκογλυφικού Μνημονίου μπορούσαν να τη χρησιμοποιήσουν σαν μοχλό για ρηξικέλευθεη σοσιαλιστική πολιτική: Να απαγορεύσουν αποτελεσματικά κάθε αντικοινωνική εκβιαστσική απεργία, απεργία «κοινωνικού κόστους» – όταν η δημοκρατία υπερασπίζει την κοινωνική δικαιοσύνη δεν φοβάται να κατεβάσει και τον στρατό. Να πατάξουν τους απεργούς της απληστίας, φορτηγατζήδες, φαρμακοποιούς, οδηγούς των κοινωνικών (μαζικών) μέσων μεταφοράς, τους γιατρούς που παζαρεύουν το λειτούργημά τους. Κοντολογίς, να στήσουν τίμιο κοινωνικό κράτος. Τις προάλλες βρέθηκε, επιτέλους, Ελληνας δημοσιογράφος (όσο κι αν μοιάζει απίστευτο) με την τόλμη να θέσει στην τρόικα το ερώτημα που βράζει στο στήθος κάθε νοήμονα πολίτη: Γιατί οι τοποτηρητές των δανειστών μας επαγρυπούν με τόσο ζήλο και ακρίβεια για τα μέτρα που τσακίζουν τη φτωχολογιά (μείωση μισθών και συντάξεων, αύξηση του ΦΠΑ, απελευθέρωση συμβάσεων εργασίας, αύξηση ορίου ηλικίας για τη συνταξιοδότηση, συγχωνεύσεις σχολείων και χίλια δύο ανάλογα), αλλά δεν εμφανίστηκαν ποτέ να ψελλίζουν λέξη για το αμείωτο όργιο χρηματοδότησης των κομμάτων από το κράτος, ούτε λέξη για χαλινό στο αδιάντροπο «πάρτι» των αναρίθμητων υπαλλήλων της Βουλής, λέξη για μείωση των εσόδων (άμεσων και έμμεσων) των βουλευτών. Δεν αναφέρθηκε ποτέ η τρόικα στο ξετσίπωτο σκάνδαλο των χρυσοπληρωμένων μελών Δ.Σ. σε εταιρείες του Δημοσίου, πάντοτε πολυάριθμες. Δεν απαίτησε ποτέ να οδηγηθούν στο εδώλιο και να δικαιολογήσουν για ποια προσφορά έργου αμείβονταν επί δεκαετίες ως Κροίσοι οι τάχα και «σύμβουλοι» των εκάστοτε προέδρων της ΕΡΤ, της ΔΕΗ, των Ελληνικών Πετρελαίων, του Βάμβακος και απειράριθμων άλλων αποφύσεων του κομματικού κράτους. Ο Αναστάσιος Πεπονής, ο Απόστολος Κακλαμάνης, ο Αντώνης Λιβάνης, ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο Γεράσιμος Αρσένης, ο Γιώργος Ρωμαίος, ο Γιάννης Καψής. Ταύτισαν τη ζωή τους και το όνομά τους με το ΠΑΣΟΚ, γόνιμα ή άγονα, δικαιωμένα ή αδικαίωτα. Πάντως, έφτιαξαν ο καθένας μιαν εικόνα μάλλον διαφοροποιημένη από τον παπανδρεϊκό αμοραλισμό, από το δόγμα του «όλα επιτρέπονται» για την ηδονή της εξουσίας, ακόμα και το ξεπούλημα εθνικής κυριαρχίας σε κάποιο Νταβός. Σήμερα το παπανδρεϊκό δόγμα κυριαρχεί αυτονόητα σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Εχει εξαφανίσει τη διάκριση Αριστεράς και Δεξιάς, ακεραιότητας και φαυλότητας, ελληνικής (πολιτισμού) συνείδησης και μηδενιστικού «Διεθνισμού». Το πελατειακό κράτος, η χυδαία κομματοκρατία, συμπαίζει με την τρόικα για να περισώσει προνομίες. Οι «κομμουνιστές» μια γροθιά με τα «ρετιρέ», η Διαμαντοπούλου συνεχίζει την αποστολή της Γιαννάκου. Και στο τιμόνι η γκροτέσκα φιγούρα, ο ολίγιστος των Παπανδρέου. Τα παρέδωσε όλα μεθοδικά στις «αγορές», με αντάλλαγμα να τον αφήνουν να παίζει με το παιχνιδάκι της εξουσίας. Αποκλείεται κάποια «ιστορικά στελέχη» να μην βλέπουν τι διακυβεύεται. Και είναι οι μόνοι που μπορούν αποτελεσματικά να δράσουν.

ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ

Δευτέρα βράδυ, γύρω στις 8:30, κατεβαίνω τις σκάλες του ΜΕΤΡΟ στην Ομόνοια. Ο Φάνης ένας νέος γύρω στα τριάντα  προπορεύεται παραμιλώντας. Θα είναι κανένα πρεζόνι σκέφτηκα. Η ηλεκτρική ταμπέλα της πλατφόρμας έδειχνε ότι το επόμενο τραίνο φθάνει σε 4 λεπτά και κάθισα σε μία σειρά καθισμάτων, δίπλα μου ήλθε και ο Φάνης.

“Δεν το πιστεύω ρε πούστη μου” τον άκουσα να παραμιλάει και τον ρώτησα τι συμβαίνει. Μου είπε το όνομα του και στη συνέχεια μου ανέφερε ότι δούλευε για 30 € μεροκάματο σε ένα τυπογραφείο από τις 7 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα, σε ένα υπόγειο με τα μελάνια να μυρίζουν όλη μέρα και να τον διαπερνάνε μέχρι το κόκαλο.

Το αφεντικό του πρότεινε να πάρει μερικές ημέρες άδεια γιατί φαινόταν κουρασμένος και όταν επέστρεψε στη δουλειά τον είχε αντικαταστήσει ένας Πακιστανός, που δούλευε για 15 €. Έμεινε άνεργος και τώρα απασχολείται part time 3 ημέρες την εβδομάδα αλλά τα λεφτά δεν τον φθάνουν πλέον και έχει να φροντίσει και τη μητέρα του. Τι να κάνω, να διαμαρτυρηθώ; θα με πούνε και ρατσιστή, δεν το πιστεύω ρε πούστη μου.

Στο τραίνο καθίσαμε πάλι μαζί όπου προσπάθησα να τον ενθαρρύνω και του επεσήμανα  ότι δεν είναι ο μόνος νέος που ευρίσκεται σε αυτή την κατάσταση και πως όλοι αγωνιζόμαστε και ελπίζουμε να αλλάξουν τα πράγματα και η Ελλάδα να επανέλθει στους Έλληνες.

Στην επόμενη στάση τον χαιρέτισα για να αλλάξω σε λεωφορείο, και φεύγοντας ακούω το Φάνη πίσω μου “Σας ευχαριστώ κύριε”!

Αυτόπτης  μάρτυρας

Ηλίας Σταμπολιάδης

Καθηγητής  Πολυτεχνείου Κρήτης

Ιακωβίδης Όθων - Το “COLPO GROSSO”

ΠΗΓΗ: http://thalamofilakas.blogspot.com/2011/02/colpo-grosso.html

Το “COLPO GROSSO”

Όθων Ιακωβίδης

Βγήκανε χθές οι εξουσιολάγνοι τελάληδες στα πορτοπαράθυρα των καναλιών να βροντοφωνάξουν τα καλά μαντάτα, να ηρεμήσει το πόπολο.

«Δεν θα πουλήσουμε τα βουνά και τις ραχούλες, δεν θα πουλήσουμε Ελληνική γή», είπε ο υπουργός/ανδρείκελο των δανειστών μας, ο επονομαζόμενος και «ποντικομαμή».

«Θα φέρουμε νόμο που δεν θα επιτρέπει την πώληση γής», αποφάνθηκε ο Πρόεδρος των απανταχού της Γής ευρισκομένων Σοσιαλιστών, Πρωθυπουργός της Ελλάδας, εμπνευστής και εκτελεστής του συμβολαίου θανάτου της Ελληνικής Οικονομίας, κληρονόμος του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος (Πα.Σο.Κ) του Ανδρέα Παπανδρέου, o αποκαλούμενος από την Τουρκική διπλωματία «Giorgos kardash».

Οι ιστορικές αυτές δηλώσεις, έβαλαν τα πράγματα στη θέση τους, μετά την ιταμή πρόκληση της κοινής γνώμης από τους υπαλλήλους της «τρόϊκας» που είχαν το θράσσος να πουν την αλήθεια κατάμουτρα σ’ ένα λαό που οι ηγέτες/δυνάστες του, θέλουν (και το κάνουν με πολλή επιτυχία) να του παρουσιάζουν τη μέρα για νύχτα.

Αυτοί, οι ηγέτες/δυνάστες του, που παριστάνουν τους πατριώτες, την ίδια στιγμή που υπογράφουν την άλωση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας ή παριστάνουν τους σοσιαλιστές την ίδια στιγμή που επιβάλλουν και εφαρμόζουν τα πιο ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα, μπορούν να τα ανεχθούν και να τα επιτρέψουν όλα, εκτός από την αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου τους, που κρύβεται πίσω από το προσωπείο του λαοπρόβλητου ηγέτη.

Και, δεν μπορούν να το επιτρέψουν, διότι το πραγματικό τους πρόσωπο είναι τερατωδώς άσχημο και αποκρουστικό.

Είναι το πρόσωπο της προδοσίας της ελπίδας για καλύτερο αύριο, ενός ιστορικού και μαρτυρικού λαού, που διεκδίκησε και κέρδισε το δικαίωμα σ΄αυτή τη ελπίδα, με εκατόμβες νεκρών και ποτάμια αίματος στο θυσιαστήριο της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας.

Αυτό το ποτάμι αίματος και τα σύννεφα των, θυσιασμένων για την Ελευθερία, Ελληνικών ψυχών, δεν είναι λογοτεχνικό δημιούργημα. Αποτελούν υπαρκτή οντότητα σφηνωμένη στον σκληρό πυρήνα της ύπαρξης κάθε Έλληνα και Ελληνίδας. Και, όταν ενεργοποιείται αυτός ο σκληρός πυρήνας, από προκλήσεις κάποιου εχθρού, εκρύγνυται η «βόμβα της Ελληνικής ιδιοσυστασίας», τη δύναμη της οποίας, κανένας ως τώρα, εχθρός, δεν μπόρεσε να νικήσει.

Γνωρίζοντας αυτή την ιστορική πραγματικότητα, ο εχθρός κρύβεται σήμερα πίσω από οικεία πρόσωπα, ευγενή χαμόγελα, ωραίους τρόπους, «πιασιάρικες ταμπέλες», πειστικές ρητορίες, λαμπρές τελετές, φρου-φρου κι αρώματα.

Αυτή τη μάσκα τράβηξε (άθελά της) η τρόϊκα κι αμέσως έσπευσαν οι μακιγιέρ της προπαγάνδας να την αποκαταστήσουν με τις παραπάνω δηλώσεις περί μη πώλησης Ελληνικής γής.

Και ώ του θαύματος ! :

1ον) κανένας από την αντιπολίτευση των ανδρείκελων δεν τόλμησε να πεί το αυτονόητο: ότι το πρόβλημα δεν είναι αν η τρόϊκα ή η κυβέρνηση θα αναγγείλει την πώληση (ή «αξιοποίηση») Ελληνικών περιουσιακών στοιχείων αξίας 50 δίς Ευρώ, αλλά η ίδια η απόφαση γι αυτή την πράξη αποποίησης εκμετάλλευσης μεγάλης κλίμακας δικών μας περιουσιακών στοιχείων, από εμάς.

Δηλαδή, γιατί; (με ποια λογική;) ο Γερμανός, ο Γάλλος , ο Αμερικάνος ή ο Κινέζος μπορεί να εκμεταλλευτεί επικερδώς κάτι που θα πληρώσει για να το εκμεταλλευτεί, ενώ εμείς που το έχουμε τζάμπα, δεν μπορούμε;

Σήμερα, για να γίνει εκμεταλλεύσιμη μία (οποιαδήποτε) αξία, αρκεί να έχεις

* την προς εκμετάλλευση αξία,

* το know-how (τη γνώση) εκμετάλλευσής της, και

* το απαιτούμενο χρήμα.

Το know-how και το χρήμα, πωλούνται στη διεθνή αγορά. Την προς εκμετάλλευση αξία, την έχουμε (είναι αυτή που θα πουλήσουμε ή θα «αξιοποιήσουμε» παραδίδοντάς την έναντι κάποιου αντιτίμου).

Γιατί, λοιπόν, θα δώσουμε σε κάποιον άλλο την εκμετάλλευση μίας πλουτοπαραγωγικής πηγής μας που και εμείς μπορούμε να εκμεταλλευθούμε;

Να ένα ερώτημα για να μπεί το μυαλό σε λειτουργία.

Και, γιατί η αντιπολίτευση, δεν θέτει αυτό το ερώτημα ουσίας , αλλά έχει χαλάσει τον κόσμο με το «γιατί η τρόϊκα είπε πρώτη αυτό που θα έπρεπε να πεί πρώτη η κυβέρνηση»;

Μήπως επειδή και αυτή φοράει και μοιράζεται το ίδιο προσωπείο με την κυβέρνηση;;;

Να κι ένα άλλο ερώτημα για να μπεί το μυαλό σε λειτουργία.

2ον) Κι ας έλθουμε τώρα στο COLPO GROSSO.

Είναι κλασσική η μέθοδος των απατεώνων που, προκειμένου να αρπάξουν αυτό που θέλουν, τραβούν την προσοχή του θύματός τους, κάπου αλλού. Π.χ μία ομάδα τριών κλεφτών που θέλει να κλέψει το ταμείο ενός περιπτέρου, χωρίζεται και, οι δύο πάνε και, με «αδέξιο» τρόπο, κλέβουνε καραμέλες που είναι εκτεθημένες έξω από το περίπτερο. Ο περιπτεράς που τους αντιλαμβάνεται, βγαίνει έξω και τους κυνηγά, ενώ ο τρίτος της παρέας, ανοίγει το αφύλαχτο, πλέον, συρτάρι και σουφρώνει το ταμείο, που ήταν και ο στόχος της παρέας.

«Δεν θα πουλήσουμε τα βουνά και τις ραχούλες, δεν θα πουλήσουμε Ελληνική γή», είπε ο υπουργός/ανδρείκελο των δανειστών μας, ο επονομαζόμενος και «ποντικομαμή».

«Θα φέρουμε νόμο που δεν θα επιτρέπει την πώληση γής», ήρθε και συμπλήρωσε ο ΓΑΠ.

Όλων τα βλέμματα (με τη βοήθεια και των χρυσοπληρωμένων αβανταδόρων) στραφήκανε στη γή, στις καραμέλες. Το συρτάρι με το ταμείο (τα πετρέλαια, το αέριο, το ουράνιο και ο χρυσός) έχουν μείνει αφύλαχτα.

Γι’ αυτά, δεν μας είπαν απολύτως τίποτε, η «ποντικομαμή» και ο «Giorgos kardash».

Και, γεννάται τα ερώτημα: Λέτε να «μας την κάνουν» ;;;;

Και, αμέσως γεννάται το επόμενο ερώτημα: Και εμείς (ο γιός του «περιπτερά») θα καθόμαστε να δούμε αν μας τα πάρουν, ή θα μπούμε μέσα να φυλάξουμε «το συρτάρι»;;;;;;

Η «Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών ΣΠΙΘΑ», με μπροστάρη τον μεγάλο Μίκη Θεοδωράκη, μας καλεί να μπούμε μέσα να φυλάξουμε «το συρτάρι».

Θα προτάξουμε τα κορμιά μας, με κίνδυνο να πλακωθούμε και στο ξύλο, ή θα προτιμήσουμε την φιλήσυχη και ευγενική παρέα των προσωπιδοφόρων της οικογενειοκρατούμενης Ολιγαρχίας, που μας αφήνει να γλύψουμε και κάποιο κόκαλο από αυτά που «μαζί τα φάγαμε» ;;;;

Σταμπολιάδης Ηλίας - Το όχημα της αυτοκτονίας

Το όχημα της αυτοκτονίας

Εμείς δεν παράγουμε αυτοκίνητα και απλά ένας ελάχιστος αριθμός συμπολιτών μας απασχολείται με την εμπορία τους έναντι κάποιας αμοιβής η οποία είναι σχετικά μικρή σε σχέση με την αξία του αυτοκινήτου. Προφανώς το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων μεταναστεύει στο εξωτερικό τη στιγμή που η χώρα βρίσκεται σε κρίση, το χρέος είναι τεράστιο, το εξωτερικό ισοζύγιο πληρωμών είναι αρνητικό, η παραγωγικότητα πολύ χαμηλή, η ανεργία έχει φθάσει στα ύψη και οι μισθοί έχουν ελαττωθεί. Αυτή ακριβώς τη δύσκολη κατάσταση έρχεται να επιδεινώσει η εξαγγελθείσα απόσυρση των παλαιών αυτοκινήτων για την αγορά καινούργιων προς τελικό όφελος των βιομηχανικά αναπτυγμένων χωρών και των τραπεζών που θα χορηγήσουν τα δάνεια για την αγορά των καινούργιων αυτοκινήτων.

Το μέτρο αυτό έρχεται ακόμη να αυξήσει την ανεργία στα συνεργεία αυτοκινήτων που απασχολούν δικούς μας εργαζομένους, πολύ περισσότερους από ότι απασχολεί η εμπορεία καινούργιων αυτοκινήτων. Επιπλέον εάν υπάρχουν αποταμιεύσεις αυτές θα μεταναστεύσουν στο εξωτερικό ενώ θα μπορούσαν να δοθούν κίνητρα για να διατεθούν σε αναπτυξιακές επενδύσεις ή ακόμη και σε οικοδομές που δίνουν εργασία σε ντόπια εργατικά χέρια.

Είναι προφανές ότι γίνεται μία συγκροτημένη προσπάθεια κατά της πραγματικής οικονομίας της χώρας, που την οδηγεί ακόμη πιο βαθειά στην υποτέλεια και τον εξαφανισμό υπέρ μιας μεθοδικά επιβαλλομένης παγκόσμιας διακυβέρνησης εξαρτημένων και αδύναμων κρατών. Δυστυχώς ο λαός έχει εκμαυλιστεί από την συνεχή προπαγάνδα της ηδονιστικής συμπεριφοράς για κατανάλωση προϊόντων που δεν παράγει ο ίδιος και λίγο πριν την επερχόμενη καταστροφή έχει την ψευδαίσθηση της ευδαιμονίας.

Η διεφθαρμένη κομματική ηγεσία δεν αντιδρά στο μέτρο αυτό. Η ΝΔ, ούσα συνένοχος της  νεοταξικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, είχε και η ίδια εφαρμόσει το ίδιο μέτρο πριν τις εκλογές του 2009 ενώ τα κόμματα της αριστεράς  παγιδευμένα στο δόγμα των αδιάκριτων παροχών δεν τολμούν να μιλήσουν παρά το γεγονός ότι το μέτρο ευνοεί εξόφθαλμα τη μετανάστευση του χρήματος προς τα κέντρα του κεφαλαίου, το οποίο υποτίθεται ότι μάχονται. Τελικά το μέτρο της απόσυρσης είναι ένα από τα πολλά οχήματα που μας οδηγούν στην αυτοκτονία. Αλλοίμονο στην Ελλάδα, αλλοίμονο στους Έλληνες.

Ηλίας Σταμπολιάδης
Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης

Γιανναράς Χρήστος - Πυξίδα, δηλαδή συλλογική ταυτότητα

---

Πυξίδα, δηλαδή συλλογική ταυτότητα Posted: 23 Jan 2011 11:10 PM PST H γλώσσα των αριθμών είναι κατακέφαλη, δεν αφήνει περιθώρια για εξωραϊστικές παραναγνώσεις και στρουθοκαμηλισμούς. Yστερα από δεκαέξι μήνες βάναυσης αντικοινωνικής πολιτικής και άθικτες τις φεουδαρχικές προνομίες της κομματοκρατίας, οι δημοσκοπήσεις συνεχίζουν να ευνοούν την κυβέρνηση, να καταβαραθρώνουν την αξιωματική αντιπολίτευση («Πολιτικό Βαρόμετρο» – «K» 14-1-2011). Tι περισσότερο θέλει να δει η N. Δ. για να αντιληφθεί ότι και από τη σημερινή της ηγεσία οι πολίτες δεν περιμένουν τίποτα, δεν ελπίζουν τίποτα; H λαϊκή απογοήτευση ή περιφρόνηση γι’ αυτό το κόμμα είναι ίδια. Mόλις ένα 6% των δημοσκοπηθέντων θα προτιμούσε κυβέρνηση της N. Δ., τέσσερις φορές λιγότεροι από όσους συνεχίζουν να επιθυμούν το ΠAΣOK. Bέβαια, τα ποσοστά προτιμήσεων κυβέρνησης αντιπροσωπεύουν μάλλον το στενό πελατολόγιο των «κομμάτων εξουσίας», πολίτες δεσμευμένους από τα κόμματα με εξαρτήσεις συμφερόντων. Mοιάζει μάλλον αδύνατο η ελλαδική κοινωνία, έστω και στη σημερινή της αποτελμάτωση, να έχει ποσοστό 32% (6+26%) των πολιτών της διανοητικά καθυστερημνένους: ανιδιοτελείς υποστηρικτές των δύο κομμάτων που απεργάστηκαν την εξευτελιστική καταστροφή της χώρας. Γι’ αυτό και αλλάζουν τα ποσοστά προτιμήσεων όταν το ερώτημα διερευνά απλώς την πρόθεση ψήφου στις σημερινές συνθήκες. Πάντως η γλώσσα των αριθμών παραμένει απερίφραστη: κάτι άλλο περιμένει η ελλαδική κοινωνία από τον Aντώνη Σαμαρά. O, τι έχει επιτελέσει ή έχει προσπαθήσει ώς σήμερα δεν έπεισε, δεν κέρδισε την εκτίμηση, τη συναίνεση, τις επενδύσεις ελπίδας των πολιτών. Δεν το βλέπουν στους αριθμούς οι της N. Δ.; Eίναι ο δεύτερος αρχηγός τους που νικάται κατά κράτος από τη μειονεκτικότερη ποτέ φιγούρα του πολιτικού σκηνικού. Δεν διερωτώνται, γιατί; Eίναι ολοφάνερα τόσο άτολμος όσο και ο αλγεινού, εξευτελιστικού τέλους προκάτοχός του. Δεν τολμάει να απομακρύνει από κοντά του, να διαστείλει τη δημόσια εικόνα του, από πρόσωπα τεκμηριωμένης ανικανότητας, φαυλότητας, χαμαιλεοντικής ευτέλειας, επειδή τον υποστήριξαν όταν διεκδίκησε την ηγεσία του κόμματος! Aναδιάρθρωσε πρόσφατα την «ηγετική ομάδα», τους επιτελείς του υποτίθεται. Kαι εντελώς προκλητικά, δίχως προσχήματα, έδειξε ότι μοναδικός στόχος του «ανασχηματισμού» ήταν να κολακέψει φτηνά και να δελεάσει, για να τους συγκρατήσει στο κόμμα, βουλευτές που αλλοιθώριζαν προς το καινούργιο, εξόφθαλμα θνησιγενές κομματικό μόρφωμα της «Δημοκρατικής Συμμαχίας». Διερωτάται ο στοιχειώδους νοημοσύνης πολίτης: Aν υπάρχουν βουλευτές τέτοιας αμβλύνοιας ώστε να ερωτοτροπούν με ηγέτιδα σύμβολο του παλαιοκομματισμού και της καιροσκοπικής ιδιοτέλειας, γιατί τους χρειάζεται στο «ανανεωτικό» του εγχείρημα ο A. Σαμαράς; Eίναι σίγουρο ότι οι αρχηγός της N. Δ. θα συμφωνούσε απόλυτα με τους επιγραμματικούς εντοπισμούς του Aλέξη Παπαχελά («K» 13-1-2011): «H Eλλάδα πρέπει να αλλάξει, να φύγει το μεγαλύτερο κομμάτι ενός σάπιου πολιτικού συστήματοις, να πάνε φυλακή όσοι έκλεψαν και να μπουν κανόνες και θεσμοί στη λειτουργία της χώρας». Θα συμφωνούσε, αλλά είναι πια περισσότερο από φανερό ότι δεν έχει τη στόφα για να κάνει πράξη τα όσα ίσως καταλαβαίνει για σωστά. Bαδίζει ακριβώς στα χνάρια του θλιβερού προκατόχου του, άτολμος, μοιραίος και άβουλος. Aν υπάρχουν ακόμα στο κόμμα του άνθρωποι με σοβαρότητα και σθένος, οφείλουν έγκαιρα να αποτρέψουν μιαν ακόμα εκλογική πανωλεθρία. Που μοιάζει αναπότρεπτη, όσο αυτό το κόμμα παραμένει ασπόνδυλο, δίχως ραχοκοκαλιά οράματος κοινωνικού, δίχως πίστη σε προτεραιότητες αναγκών πέρα από την καταναλωτική ηδονοθηρία. Eνας ιδιοφυής σε ορθολογικές πρακτικές πολιτικός δεν αρκεί για να βγάλει την Eλλάδα από το αδιέξοδο – το απέδειξε η περίπτωση Στέφανου Mάνου. Oύτε ένας πολιτικός με επίλεκτο προσωπικό επιτελείο – το απέδειξε η πρώτη τετραετία Σημίτη. Kαι ούτε λόγος βέβαια για μάστορες του εντυπωσιασμού (Aβραμόπουλος, Aλαβάνος) ή για ατσίδες σε παρασκηνιακές «δικτυώσεις» (Θεοδώρα Mητσοτάκη). Eίναι πασίδηλο ότι η Eλλάδα χρειάζεται πολιτικόν με αρετή και τόλμη κοινωνικού μεταρρυθμιστή. Kαι η κοινωνική μεταρρύθμιση δεν μπορεί να είναι τεχνοκρατικό μόνο εγχείρημα, ούτε παράγωγο απομίμησης «προοδευτικών» συνταγών, εισαγόμενων ιδεολογημάτων. O Aντώνης Σαμαράς είχε την ευκαιρία να ξαναστήσει από την αρχή, ρεαλιστικά και τίμια, ένα «Λαϊκό» κόμμα. Eπιστρατεύοντας ανθρώπινη ποιότητα άλλη από αυτή των αθυρμάτων της μικροκομματιής, ψυχοπαθολογικής μονοτροπίας. Oμως τέτοια τολμήματα δεν υπαγορεύονται από άλλους, κυοφορούνται και γεννιούνται στον χαρισματικό ηγέτη, προϋποθέτουν προσωπικό πάθος για το όραμα. H πολιτική παράταξη, της οποίας ηγείται ο A. Σαμαράς, δεν έπεισε ποτέ ότι εκπροσωπεί στόχους κοινωνικούς διαφορετικούς από τον Iστορικό Yλισμό του χυδαίου καταναλωτισμού. Oι επαγγελίες της διανθίζονταν κάποτε με ιδεαλιστικές φιοριτούρες «ελληνοχριστιανιακών αξιών» εισαγόμενες από τη Bάδη και τη Xαϊδελβέργη, άσχετες και με την ελληνικότητα της ζωντανής ιστορικής συνέχειας και με την εκκλησιαστική σάρκα της λαϊκής παράδοσης. Eυτυχώς τα ελληνοχριστιανικά ιδεολογήματα εξευτελίστηκαν οριστικά και τέλειωσαν ιστορικά με τη χούντα του ’67-’74. Aλλά στη θέση τους δεν μπήκε τίποτα, η ανικανότητα Kαραμανλή του «εθνάρχη» να συνειδητοποιήσει τις συνέπειες του κενού θα παραμείνει παροιμιώδης. O Iστορικός Yλισμός («αυτοσυνειδησία του Kαπιταλισμού», πάντοτε κατά τον Λούκατς) απόμεινε κυρίαρχη ιδεολογία, αλλά και πολιτική πρακτική στη μεταπολιτευτική Eλλάδα – μελετώντας τα ενεργήματα όλων των υπουργών Παιδείας, ανεξαρτήτως κόμματος, από το ’74 ώς σήμερα, μπορεί οποιοσδήποτε να σπουδάσει τις οργανικές αιτίες της αλογίας και αντικοινωνικής βαναυσότητας που κυριαρχεί πια στη χώρα. Tις αιτίες της αγλωσσίας και του αφελληνισμού των συνειδήσεων. Στη σημερινή παντοδαπή καταστροφή, ένα βήμα πριν από το ιστορικό τέλος, οδήγησαν την Eλλάδα οι πολιτικές του έμπρακτου Iστορικού Yλισμού. Δεν υπάρχει κόμμα που να διαφοροποιείται, έστω κι αν κάποιοι το καμώνονται. Oμως μόνο ένα κόμμα που θα κομίζει πρόταση κοινωνιοκεντρική, μαχητικά αντίπαλη της ιστορικο-υλιστικής βαρβαρότητας, μπορεί να βγάλει τη χώρα από τον εφιάλτη. Tο βεβαιώνει η απλή λογική και η ιστορική πείρα.

Ξυδιάς Βασιλης- Το πόρισμα Siemens: Οι μίζες της μη-αλλαγής

Το πόρισμα Siemens: Οι μίζες της μη-αλλαγής

Πηγή: Αντίφωνο, Σάββατο, 22 Ιανουάριος 2011 16:39Αρθογραφία

 Το «μη-πόρισμα» για τη Siemens είναι πιο αποκαλυπτικό απ’ ό,τι θα ήταν οποιοσδήποτε καταλογισμός ευθυνών. Έρχεται κι αυτό να επιβεβαιώσει με το δικό του τρόπο ό,τι εξ αρχής γνωρίζαμε: πως το σημαντικότερο στοιχείο του σκανδάλου είναι η συνενοχή ΠΑΣΟΚ και ΝΔ· πως τα δύο αυτά κόμματα που κυβερνούν τη χώρα μοιράστηκαν μεταξύ τους τεράστιες μίζες, προερχόμενες από παράνομη «ανακύκλωση» δημοσίου χρήματος, υπό καθεστώς συναποδοχής και αλληλοσυγκαλήψεως.

Και αναρωτιέμαι: Για ποιο λόγο το κάνουν αυτό; Αφελής ίσως η απορία, αλλά για σκεφτείτε το κι εσείς! Το να τα έπαιρνε ο ένας από τους δύο προκειμένου να ενισχύσει τη δύναμή του εις βάρος του άλλου θα ήταν, ας πούμε, λογικό. Εδώ όμως τα παίρνουν και οι δύο από κοινού, ενισχύοντας εξ ίσου τον οικονομικό προϋπολογισμό τους, εις βάρος ποιανού;
[Να πρόκειται, όπως ισχυρίζονται τα μικρότερα κόμματα, για συμπαιγνία του «δικομματισμού» εναντίον τους; Αμφιβάλλω. Διότι, πρώτον, πρέπει να δεχθούμε ότι δεν συμμετέχουν κι αυτά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στο ίδιο παιχνίδι (πράγμα καθόλου βέβαιο, αν θυμηθούμε τις καταγγελίες Κοροβέση ή τις αδιαφανείς ενισχύσεις του ΚΚΕ), και δεύτερον, πρέπει να υποθέσουμε ότι τα μικρά κόμματα αποτελούν όντως πραγματική απειλή για τους δυο μεγάλους (ενώ είναι βέβαιο πως και μόνα τους, που λέει ο λόγος, να κατέβαιναν στις εκλογές πάλι το ίδιο ποσοστό θα έπαιρναν). Άλλο είναι λοιπόν το θέμα.]
Το πράγμα είναι μάλλον απλό. Η πολιτική είναι ακριβό σπορ· για λίγους. Έτσι είναι και έτσι πρέπει να μείνει. Κι όσο πιο πολύ μειώνεται η εμπιστοσύνη και η εθελοντική συμμετοχή του λαού στα κόμματα, τόσο πιο αναγκαίο είναι να ορθώνονται τείχη που εμποδίζουν την παρείσφρηση οιουδήποτε «τρίτου» επίδοξου ανταγωνιστή – προερχόμενου είτε από τον λαό, είτε από κάποια άλλη πτέρυγα της ελίτ. Εν τέλει αυτός που ουσιαστικά θίγεται απ’ αυτή την παράβαση του πολιτικού fair-play δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον πολίτη, που θα υποστεί την αυξημένη πλύση εγκεφάλου από τα υψηλότερα προεκλογικά μπάτζετ.
Αλλιώς θα κινδύνευε να χαθεί πλήρως ο έλεγχος. Η «ακριβοποίηση» της πολιτικής (και ζητώ συγγνώμη για το βαρβαρικό νεολογισμό) είναι ένα ακόμα μέτρο άμυνας του πολιτικού συστήματος, που προστίθεται στους λοιπούς θεσμικούς, οικονομικούς και επικοινωνιακούς φραγμούς ώστε τίποτε να μην κινδυνέψει να αλλάξει.
Αυτή είναι, θάλεγα, η αξία του σκανδάλου Siemens. Ότι υπογραμμίζει το ήδη γνωστό και προφανές: πως εδώ και πολλά πλέον χρόνια το πολιτικό μας σύστημα δεν πηγάζει από τον λαό και δεν βασίζεται στο λαό, αλλά στο ιδιόμορφο καθεστώς διαπλοκής μεταξύ κομματοκρατίας, ΜΜΕ και κρατικοδίαιτης παρασιτικής ολιγαρχίας.  

[Καθεστώς που διογκώθηκε τη δεκαετία του ’90 δια των περιβόητων «μεγάλων έργων» και των «Ολυμπιακών Αγώνων» (ελπίζω να επανέλθω στο θέμα αυτό σε ένα επόμενο σημείωμα).]
Δεν πρόκειται λοιπόν απλώς για την ηθική αναλγησία κάποιων πολιτικών. Το σκάνδαλο Siemens είναι μια έμπρακτη ομολογία της αδυναμίας των δύο φορέων εξουσίας να διατηρήσουν την πολιτική τους ισχύ με τρόπο νόμιμο και εντός του συνταγματικού πλαισίου. Μια ομολογία ότι από εκφραστές της λαϊκής κυριαρχίας έχουν μετατραπεί στους κύριους παράγοντες υπονόμευσής της.
Να κληθεί, λέει, να απολογηθεί ο Σημίτης αν γνώριζε ή αν δεν γνώριζε για τα χρήματα που το δεξί του χέρι εισέφερε στο κομματικό ταμείο. Αστεία πράγματα (αλλοίμονο αν δεν γνώριζε).
Πράγματι, να κληθεί ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Όχι όμως για να ομολογήσει τη προφανή συμμετοχή του στο έγκλημα, αλλά για να εξομολογηθεί επιτέλους δημόσια τον πόνο του. Να μας εξηγήσει πώς ένας έντιμος και ειλικρινής άνθρωπος, υποχρεώνεται εκ του ρόλου του να γίνεται συν-καταχραστής και συν-κλεπταποδόχος του δημοσίου· πώς κοιμάται εμπνευστής ενός εξυγιαντικού υποτίθεται οράματος της κοινωνίας και ξυπνά αρχηγός μιας συμμορίας· και πώς και τούτη τη φορά ο Μίστερ Χάιντ δεν είναι άλλος από τους Δόκτορες Τζέκυλ που κυβερνούν τη χώρα.

Βούλτεψη Σοφία- Αφού έβλεπαν την σαπίλα, γιατί πήραν μέρος στις εκλογές του 2009;

Αναδημοσίευση από την ΕΛΕΘΕΡΗ ΓΝΩΜΗ 22/01/2011
http://www.elzoni.gr/ 

Άρτος και θεάματα. Για τον άρτο δεν είμαστε και πολύ σίγουροι – και αυτό που γράφω δεν είναι λαϊκισμός. Όταν έχεις απολυθεί από την δουλειά σου ή είσαι μακροχρόνια άνεργος, αν δεν έχεις κάποιον να σου δώσει ένα πιάτο φαΐ, είναι βέβαιο ότι θα σου λείψει και το ψωμί.

Από θεάματα, όμως, άλλο τίποτε. Το τελευταίο θέαμα στο «μεγάλο μας τσίρκο» το πρόσφεραν τα μέλη της Εξεταστικής Επιτροπής για την Ζήμενς που έκαναν την εμφάνισή τους στα τηλεπαράθυρα. Ενώ την ίδια ώρα και επί δύο οδυνηρές για την Δημοκρατία μας ημέρες ακούγαμε για παζάρια και συνεννοήσεις σχετικά με το τι θα περιλαμβάνει το πόρισμα, δηλαδή τα πορίσματα.

Αυτά συμβαίνουν όταν την διερεύνηση των σκανδάλων αναλαμβάνουν βουλευτές, δηλαδή άνθρωποι εξαρτώμενοι από τα κόμματά τους. Αυτό, βέβαια, όπως έχουμε ξαναπεί, δεν συμβαίνει πουθενά στον κόσμο. Πουθενά στον κόσμο οι κρινόμενοι δεν είναι συγχρόνως και κρίνοντες.

Αυτά συμβαίνουν επίσης όταν οι ποινικές ευθύνες μπλέκουν με τις πολιτικές. Οι ποινικές ευθύνες πρέπει να διερευνώνται από την Δικαιοσύνη. Αλλά το πολιτικό σύστημα, κρυμμένο πίσω από το επαίσχυντο άρθρο 86 του Συντάγματος, δεν της έκανε την χάρη.

Οι πολιτικές ευθύνες πρέπει να διερευνώνται από μη πολιτικά πρόσωπα. Από ανεξάρτητες και κοινής αποδοχής προσωπικότητες, με δίκαιη κρίση, που χαίρουν εκτίμησης και ζουν λιτά και με την εκτίμηση της κοινωνίας.

Η εικόνα που είδαν τα μάτια μας υπήρξε απογοητευτική. Ζήσαμε κατ’ αρχήν το «διήμερο της ντροπής». Έβγαιναν όλοι, ο ένας μετά τον άλλον και ορκίζονταν πως δεν έγινε κανένα παζάρι, πως ουδείς τους τηλεφώνησε για να παρέμβει στο έργο τους, πως αυτοί οι «μεγάλοι τιμωροί» έπραξαν στο ακέραιο το καθήκον τους.

Μέσα στην σύγχυση ξεφύτρωσαν και άλλα επίλεκτα στελέχη του πολιτικού μας συστήματος. Βρήκαν πρόθυμους να τους κάνουν την αγιογραφία και γέμισαν τον κόσμο συνεντεύξεις για να προβάλουν τις δικές τους προτάσεις για την καταπολέμηση της διαφθοράς, για το πολιτικό χρήμα, για την αναθεώρηση του Συντάγματος.

Αλλά, τι κρίμα! Δεν εισακούστηκαν από το διεφθαρμένο σύστημα (από το οποίο προσπαθούν τώρα να αποστασιοποιηθούν).

Να το δεχθούμε; Άντε, ας το δεχθούμε; Τότε για ποιο λόγο πεισματικά επεδίωξαν να παραμείνουν σ’ αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα, αφού δεν μπορούσαν να το διορθώσουν; Γιατί επιδίωξαν προεδριλίκια σε επιτροπές της Βουλής, κυβερνητικά και κομματικά αξιώματα; Γιατί επιδίωξαν με νύχια και με δόντια (με ρουσφέτια, τηλεοπτικές εμφανίσεις, νταηλίκια, χιλιάδες τηλεφωνήματα σε ψηφοφόρους από υπερσύγχρονα τηλεφωνικά κέντρα) την επανεκλογή τους;

Αφού το σύστημα ήταν διεφθαρμένο και παρά τις προτάσεις και τις προσπάθειές τους να διορθωθεί, αυτό παρέμενε το ίδιο, γιατί δεν του έδωσαν μια μούντζα (του συστήματος) να σηκωθούν να φύγουν. Αν τότε είχαμε μια σειρά από διαδοχικές ηχηρές παραιτήσεις, αν έμεναν απ’ έξω και πετροβολούσαν – όχι ένας και δύο, αλλά πολλοί – τότε μπορεί και να μην φθάναμε στην σημερινή άθλια οικονομική κατάσταση.

Το σκάνδαλο της Ζήμενς αποκαλύφθηκε στην Γερμανία από τον Τύπο το 2006. Μεταξύ του 2007 και του 2009 είχαν αποκαλυφθεί τα πάντα. Τα μάθαμε όλα απ’ έξω και ανακατωτά, διαβάσαμε δικογραφίες (γερμανικές, βεβαίως), πληροφορηθήκαμε τα ποσοστά της μίζας που αναλογούσαν στον κάθε διεφθαρμένο, αποκαλύφθηκαν τα πάντα για τις συμβάσεις, τις απευθείας αναθέσεις, τις υπερτιμολογήσεις, τις προνομιακές σχέσεις, τις επεκτάσεις των συμβάσεων (που συνεχίστηκαν και μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου).

Επομένως γνώριζαν όλοι τα πάντα. Γιατί, λοιπόν, κάθονταν όλοι επί δύο χρόνια στις θέσεις τους, αγωνιώντας γι’ αυτές και χωρίς να απαιτούν πιεστικά από τις ηγεσίες των κομμάτων τους να προχωρήσουν σε κάθαρση; Γιατί δεν έπιαναν τους αρχηγούς τους από τον λαιμό – είτε βρίσκονταν στην κυβέρνηση, είτε στην αντιπολίτευση – απαιτώντας «κάθαρση τώρα;».

Γιατί συνέχιζαν το γνωστό τροπάρι περί της ανάγκης να μην ποινικοποιούνται οι κοινωνικές σχέσεις; Και επιτέλους, γιατί ο Χριστοφοράκος δεν επεδίωκε κοινωνικές σχέσεις με τον μπακάλη της γειτονιάς μου, αλλά με αυτούς, ισχυριζόμενος μάλιστα (αργότερα κατά την κατάθεσή του στην Γερμανία) πως ήταν ο «αρχικηπουρός της Ελλάδας» και ότι «καλλιεργούσε πολιτικές σχέσεις»;

Η Νέα Δημοκρατία υποστηρίζει ότι το Σκάνδαλο της Ζήμενς είναι «πράσινο». Σωστά. Όλες σχεδόν οι μεγάλες συμβάσεις υπογράφηκαν επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ.

Η πρώτη σύμβαση υπογράφηκε το 1987 για την κατασκευή των ψηφιακών κέντρων.

Το 1988 είχαμε την απευθείας ανάθεση για προμήθεια 84.000 κυκλωμάτων και 20.000 παροχών.

Τον Ιούνιο του 1989 είχαμε την απευθείας ανάθεση 470.000 ψηφιακών παροχών αξίας 32,5 δις δρχ, που πάγωσε με εισαγγελική παρέμβαση. Ήταν η περίοδος των αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων, με τη Ν.Δ. να κερδίζει τις εκλογές αλλά να μην μπορεί (λόγω του γνωστού εκλογικού νόμου) να σχηματίσει κυβέρνηση.

Τον Νοέμβριο του 1989 σχηματίζεται κυβέρνηση εθνικής ενότητας υπό τον Ζολώτα και στις 20 Δεκεμβρίου 1989 υπογράφονται δύο συμβάσεις (4,5 δις δρχ) για αγορά ψηφιακών δικτύων.

Στις 31 Ιανουαρίου 1990  (επί οικουμενικής) υπογράφεται τελικά η σύμβαση για τις 470.000 ψηφιακές παροχές αξίας 27 δις δρχ.

Στις 16 Ιανουαρίου 1991 διεξάγεται διαγωνισμός για 720.000 ψηφιακές παροχές στον οποί μετέχουν μόνο η Ιντρακόμ και η Ζήμενς.

Τον Ιούλιο του 1992 έχουμε την ανάθεση προμήθειας 150.000 παροχών στις δύο εταιρίες.

Τον Μάρτιο του 1994 έχουμε την ανάθεση 951.600 ψηφιακών παροχών, 146.800 κυκλωμάτων, 73 νέων κέντρων και 87 επεκτάσεων υφισταμένων κέντρων (40,5 δις δρχ).

Τον Ιούνιο του 1995 ο εισαγγελέας Γ. Ζορμπάς ζήτησε την σύγκληση της Ολομέλειας Εφετών και τρεις μέρες αργότερα του αφαιρείται η υπόθεση των ψηφιακών παροχών.

Τον Μάρτιο του 1996 έχουμε την απευθείας ανάθεση προμήθειας 270.000 ψηφιακών παροχών (16 δις δρχ). Σημειώστε εδώ ότι όλες οι συμβάσεις εκείνης της περιόδου έφεραν τις υπογραφές του τότε υπουργικού συμβουλίου.

Και ενώ ήδη από τον Μάιο του 1996 το Ελεγκτικό Συνέδριο με πόρισμά του δικαιώνει τον Ζορμπά, εντοπίζει τέσσερις παραβάσεις και ζητά δίωξη για τις ψηφιακές παροχές, τον Ιανούαριο του 1997 έχουμε νέα ανάθεση, αυτή τη φορά 338.000 ψηφιακών παροχών (12,2 δις δρχ).

Τον Δεκέμβριο του 1997 έχουμε νέες αναθέσεις (συνολικού ύψους για τις δύο εταιρίες 372, 7 δις δρχ) στο πλαίσιο των περίφημων προγραμματικών συμβάσεων. Βρισκόμαστε πια στον αστερισμό της πλέον σκανδαλώδους των συμβάσεων, της 8002 για την ψηφιοποίηση του ΟΤΕ.

Τον Νοέμβριο του 2000 έχουμε επεκτάσεις της τάξης των 100 δις δρχ. και το 2002 είναι το τελευταίο έτος των προγραμματικών συμβάσεων. Με τις διάφορες επεκτάσεις, το συνολικό ύψος των αναθέσεων για τις δύο εταιρίες φθάνει τα 565 δις δρχ.

Αξίζει εδώ να θυμηθούμε και αυτό που ακούγεται σαν ανέκδοτο, αλλά δεν είναι. Το 1997 ο ΟΣΕ αγόρασε 30 ηλεκτροκίνητες μηχανές έλξης και 100 βαγόνια (235 εκ ευρώ), που κατασκευάστηκαν από τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και την Ζήμενς, αλλά δεν σάπισαν στις αποθήκες της Θεσσαλονίκης, διότι δεν χωρούσαν στις ράγες του υπάρχοντος σιδηροδρομικού δικτύου.

Αυτά είναι γνωστά πράγματα και δεν τα αμφισβητεί κανείς.

Όταν, όμως, η Ν.Δ. ήλθε στην εξουσία το 2004 υιοθέτησε την στρατηγική «όχι ταύρος εν υαλοπωλείω» και όχι μόνο δεν έβαλε κανέναν στην φυλακή, αλλά σε πολλές περιπτώσεις διατήρησε στις θέσεις τους τα διοικητικά στελέχη (ΟΤΕ, ΟΣΕ κλπ.) που ευρισκόμενη στην αντιπολίτευση κατηγορούσε για διαφθορά.

Υπήρξαν περιπτώσεις που οι συμβάσεις ήσαν λεόντειες (βλέπε C4i) και άρχισαν οι τροποποιήσεις, οι φασαρίες, οι δοκιμές. Δεν υπήρξε ποτέ μια κεντρική απόφαση, να τους τρίψουν στη μούρη το σύστημα ασφαλείας το οποίο παραγγέλθηκε και προπληρώθηκε σε μεγάλο μέρος του για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και δεν λειτούργησε ποτέ (και πάντως όχι κατά την περίοδο για την οποία παραγγέλθηκε. Η εταιρία δεν κηρύχθηκε έκπτωτη, ούτε τηρήθηκαν ποτέ οι ρήτρες (άλλωστε γι’ αυτό έδινε τις μίζες οι Ζήμενς, - για να μην τηρούνται οι όροι των συμβάσεων).

Αντίθετα, σε αρκετές περιπτώσεις (και ενώ στην Γερμανία είχε ήδη ξεσπάσει το σκάνδαλο) συνεχίστηκε η εκτέλεση των επίμαχων συμβάσεων, όπως αυτή των βαγονιών Ντεζίρο ή η σύμβαση του ΟΤΕ για τεχνική υποστήριξη τηλεπικοινωνιακού εξοπλισμού, ύψους 33,1 εκ ευρώ ή η απευθείας ανάθεση από τον ΟΣΕ έργου 160 εκ ευρώ (τον Απρίλιο του 2005 και όταν δεν είχε ξεσπάσει ακόμη το σκάνδαλο, αλλά τώρα πια είναι γνωστό ότι ο Χριστοφοράκος καλλιεργούσε κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις).

Γενικά η Ζήμενς σάρωνε παντού και μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου. Και δεν έδινε ποτέ λογαριασμό. Όπως συνέβη και με την παραγγελία από το υπουργείο Πολιτισμού των φορητών ηλεκτρονικών ξεναγών για τα μεγάλα μουσεία της χώρας, αξίας 12 εκ ευρώ, που δεν παραδόθηκε ποτέ – αλλά και ουδείς τήρησε τις ρήτρες.

Όλα αυτά είχαν πλέον γίνει πλήρως γνωστά και κατανοητά μέχρι το 2007. Αλλά το πολιτικό σύστημα συνέχισε να σφυρίζει αμέριμνο και να κάνει χαρτοπόλεμο τα τιμολόγια των δώρων και των ημερολογίων του Χριστοφοράκου.

Ακόμη και η ανακοίνωση της παραίτησης Χριστοφοράκου τον Δεκέμβριο του 2007 πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Την ίδια μέρα, ο κ. Παπανδρέου, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επισκεπτόταν τον ΟΤΕ, το κατ’ εξοχήν όχημα της διαπλοκής, αλλά δεν είπε κουβέντα για το (γνωστό πλέον) θέμα. Αντίθετα, διακήρυξε την ανάγκη να συνεχίσει ο ΟΤΕ να ανήκει στο Δημόσιο.

Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Μα ότι στις εκλογές του 2009 γνώριζαν όλοι τα πάντα. Και έβλεπαν ότι δεν τιμωρείται κανείς. Γιατί, λοιπόν, αηδιασμένοι δεν σηκώθηκαν να φύγουν, καταγγέλλοντας την σαπίλα, αλλά έλαβαν μέρος στις εκλογές και έδωσαν λυσσώδη μάχη για την επανεκλογή τους;

Ας ξεκινήσουν δίνοντας την απάντηση σε αυτήν την ερώτηση και μετά μας λένε τι προτάσεις έκαναν για την θωράκιση της χώρας έναντι της διαφθοράς.

Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές!

Chomsky Noam

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ 

ΚΑΙ Ο ΒΑΘΥΣ ΥΠΝΟΣ ΤΩΝ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΜΕΝΩΝ

τού Noam Chomsky

Ο Αμερικανός γλωσσολόγος Noam Chomsky συνέταξε μια λίστα 

με τις 10 στρατηγικές πολιτικής χειραγώγησης από τα ΜΜΕ.

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο τού κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική τής απόσπασης τής προσοχής που έγκειται στην εκτροπή τής προσοχής τού κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω τής τεχνικής τού κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική τής απόσπασης τής προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς τής επιστήμης, τής οικονομίας, τής ψυχολογίας, τής νευροβιολογίας και τής κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή τού κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει  καθόλου χρόνο για να σκεφτεί - πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: "Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους").

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος τής ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση τών κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση τών δημόσιων υπηρεσιών.

3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

Για να γίνουν αποδεκτά  τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΜΟΝΗΣ

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ' ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Η πλειονότητα τών διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο τής φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια τής αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά καθυστερημένος. Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω τής υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. "Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους").

6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη τών ατόμων. Από την άλλη, η χρήση τών συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ τών κατώτερων και τών ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. "Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους").

8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος.

9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας τής ανεπάρκειας τής νοημοσύνης τους, τών ικανοτήτων ή τών προσπαθειών τους. Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, τής οποίας απόρροια είναι η αναστολή τής δράσης. Και όπως γνωρίζουμε χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ' Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος τής επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ τών γνώσεων τού κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση τών ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ' ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

Ν.Κ