ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ HIGHTV - ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

ΕΝΑΣ ΟΜΟΓΕΝΗΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΕ  ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΟΦΙΑ

O Νίκος Καλογερόπουλος (γνωστός στήν Γενεύη Ελβετίας όπου διαμένει από το 1951 ως Dr Nicolas Kaloy), είναι Πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ και της London School of Economics, Πτυχιούχος Φιλοσοφίας και Διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Γενεύης, συγγραφέας πολυαρίθμων βιβλίων και άρθρων πολιτικού ή φιλοσοφικού περιεχομένου και έχει εργαστεί ως στέλεχος Διεθνών Οργανισμών με κέντρο την Γενεύη από το 1951. Σήμερα συνταξιούχος, είναι Πρόεδρος της European League of Geneva, "Think Tank" με σκοπό την προώθηση της ιδέας της Ενωμένης Ευρώπης.

Πατήστε ΕΔΩ: ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ HIGH TV-1

Ήφαιστος Παναγιώτης - Ο άθεος ως ηγέτης

Ο άθεος ως ηγέτης

Παναγιώτης Ήφαιστος, «Τύπος της Κυριακής» 31.1.2004

Στηλιτεύοντας τον πολιτικό ανορθολογισμό των άθεων «διαφωτιστών» ο μεγάλος μας στοχαστής Παναγιώτης Κονδύλης έγραψε ότι ανεξάρτητα των προσωπικών θρησκευτικών πεποιθήσεων του καθενός δεν μπορεί να παραβλεφτεί η σημασία των μεταφυσικών κατασκευών στον κοινωνικοπολιτικό βίο, στην διαμόρφωση των συλλογικών ταυτοτήτων, στην οικοδόμηση των εθνικών κοσμοθεωριών και στην διασφάλιση της πολιτικής κυριαρχίας ενός κράτους. Δυστυχώς, στην Ελλάδα η συζήτηση περί το ζήτημα περιορίζεται σε αστειότητες αρθρογράφων κυριακάτικων εφημερίδων οι οποίοι ειδικεύονται στην «περιπαικτική επιφυλλιδογραφία». Πρόκειται για μια παρδαλή μάζα στοχαστικών υπολειμμάτων των πιο ακραίων «άθεων» και «εταιρικών» αντιλήψεων τα οποία όντας πνευματικά βαθιά νυχτωμένα κόλλησαν στο τέλμα της θεοκρατικής-κοσμικής διαμάχης του 15^ου αιώνα. Συχνά λοιπόν ο Διαφωτισμός ισοπεδώνεται, απλουστεύεται και προσαρμόζεται στις εφήμερες επικοινωνιακές ανάγκες της εργολαβικής αντι-Εκκλησιαστικής εκστρατείας και στην αβυσσαλέα υποκειμενική γνώμη του εκάστοτε επιφυλλιδογράφου.

Ποιοι είναι λοιπόν φανατικοί και ποιοι έχουν τρικυμισμένο εγκέφαλο; Ποιος πολιτικός ηγέτης είναι άθεος και τι σημαίνει αυτό για την διακυβέρνηση της Ελλάδας; Έχουμε ή δεν έχουμε δικαίωμα να ρωτούμε τους επίδοξους ηγέτες «τι θεό πιστεύουν»; Αναμφίβολα, τόσο ένας άθεος όσο και ένας θρήσκος επίδοξος ηγέτης έχουν το ίδιο ακριβώς δικαίωμα διεκδίκησης των ανώτατων πολιτειακών αξιωμάτων. Οι κοσμοθεωρίες τους, όμως, δεν είναι «ατομικό δεδομένο». Αμφότεροι, έχουν υποχρέωση να ξεδιπλώσουν στους ψηφοφόρους την κοσμοθεωρία τους, να εξηγήσουν τις θέσεις τους απέναντι στα ζητήματα που αφορούν τις θρησκείες και κυρίως, επειδή υπάρχει πληθώρα αντιθετικών παραδοχών γι’ αυτό το καίριο ζήτημα, να εξηγήσουν τον τρόπο που αντιλαμβάνονται το «κοσμικό κράτος» σε σχέση με την θρησκεία. Αυτό σε τελευταία ανάλυση είναι άμεση ανάγκη επειδή ορισμένοι φαίνεται ότι βάλθηκαν να μας πείσουν πως στην Ελλάδα θα υπάρξει αυτό που πουθενά δεν υπάρχει, δηλαδή εσωτερική διάσπαση της ελληνικής Πολιτείας, με σκοπό την μετατροπή της σε κατακερματισμένο «πολυπολιστισμικό κράτος», στο πλαίσιο του οποίοι οι μανιακοί υποστηρικτές φασιστοειδών «ιδεαλιστικών» δογμάτων θα μετατρέψουν την θρησκευτική πίστη σε θήραμα των διεστραμμένων κοσμοπολίτικων φαντασιώσεών τους. Συναφώς, δεν χρειάζεται να είναι κάποιος θρήσκος ή θρησκευόμενος για να γνωρίζει ότι ο Διαφωτισμός δεν παρήγαγε μόνο τον Εμμανουήλ Καντ ή άλλους ανάλογης εμβέλειας στοχαστές αλλά και ακραίες αθεϊστικές παραδοχές οι οποίες ευθύνονται για «ιδεαλιστικές» ανωμαλίες όπως ο κομμουνιστικός αθεϊσμός, ο χιτλερικός αυταρχισμός και το «εταιρικό κράτος» στην διαδικασία ευρωπαϊκή ολοκλήρωσης, διαστροφή και παραλογισμός που εγκαταλείφθηκε βιαστικά την δεκαετία του 1960 μπροστά στην πείσμονα αντίσταση του ευρωπαϊκού εθνικού κράτους. Επειδή λοιπόν κάποιοι επιφυλλιδογράφοι στηριγμένοι στην εφήμερη επικοινωνιακή και αριθμητική τους υπεροχή βάλθηκαν να αποβλακώσουν την ελληνική κοινωνία ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Κατά πρώτον, το δυτικοευρωπαϊκό εθνικό κράτος αναδείχθηκε ως θεσμός στο πλαίσιο αγώνων πολιτικής κυριαρχίας των ευρωπαϊκών κοινωνιών κατά της Ρωμαιοκαθολικής αξίωσης ίδρυσης πανευρωπαϊκής θεοκρατικής πολιτείας. Σ’ αυτό οφείλεται ο «ανεξίθρησκος» χαρακτήρας του δυτικοευρωπαϊκού εθνικού κράτους και αυτό με κανένα τρόπο δεν υποδηλώνει πως οι κοινωνίες είναι άθρησκες. Αντίθετα με αυτές τις ιστορικές συνθήκες γένεσης του κράτους στην Ευρώπη, σ’ ανατολικά κράτη όπως η Ελλάδα, εκτός του ότι η επιβίωση των κοινωνιών τους οφείλεται, εν πολλοίς, στην θρησκευτική πίστη, οι ηγεσίες των Εκκλησιών κατά κανόνα ηγήθηκαν των αγώνων για ανεξαρτησία-ελευθερία ενάντια στις δυναστικές πολυεθνικές αυτοκρατορίες. Κατά συνέπεια, ο διαμορφωτικός ρόλος της Εκκλησίας στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι ήταν βαθύτατα διαφορετικός: Στην Ευρώπη το κράτος κτίστηκε ενάντια στους εκκλησιαστικούς ηγέτες (και όχι βεβαίως ενάντια στην θρησκεία) και στην Ελλάδα το κράτος κτίστηκε σε συμμαχία με την Εκκλησία. Γι’ αυτό μόνο στα πλαίσια αγοραίων ή αστείων περιπαικτικών αναλύσεων μπορεί να συγκριθεί η έννοια του κοσμικού κράτους στην Δύση με το κοσμικό κράτος ανατολικών Πολιτειών όπως η Ελλάδα. Επιπλέον, για πολύ συγκεκριμένους λόγους, το κοσμικό κράτος ορθόδοξων κρατών όπως η Ελλάδα είναι για την Δυτική Ευρώπη παράδειγμα προς μίμηση. Η Ορθοδοξία είναι από μόνη της μια αντιρατσιστική, δημοκρατική και πλουραλιστική οικουμενική κοσμοθεωρία. Αυτό το ηθικοφιλοσοφικό υπόβαθρο και ο θεολογικός λόγος είναι βαθύτατα εμπεδωμένος στα ήθη και στα έθιμα του λαού αναπόφευκτα προσαρμόζει τις ηθικοκανονιστικές δομές του κοσμικού κράτους στις παραδόσεις της πολυπολιτισμικής-πολυθρησκευτικής συνύπαρξης με κοινωνικές ομάδες άλλων χριστιανικών δογμάτων και άλλων θρησκειών. Αυτό, σ’ αντίθεση με την Δύση, όχι μόνο δεν θέτει δίλημμα «Θεοκρατία ή κοσμικό κράτος» αλλά συνεισφέρει στην δημιουργία ενός βιώσιμου και ώριμου κοινωνικοπολιτικού συστήματος. Σε κάθε περίπτωση, δεν χρειάζεται να είναι κάποιος θρήσκος για να γνωρίζει ότι οι ηθικοφιλοσοφικές παραδοχές της Ορθοδοξίας είναι βαθύτατα αντιρατσιστικές, βαθύτατα πλουραλιστικές και εξ αντικειμένου προσαρμόσιμες σε κάθε (πολύ)πολιτισμικό περιβάλλον. Η κοινωνία του σύγχρονου ελληνικού κράτους, παρά τις στοχαστικές επιρροές ανόητων και επιπόλαιων κοσμοπολίτικων ιδεολογημάτων είναι προικισμένη με αυτή την οικουμενική πολιτισμική-θρησκευτική κληρονομιά γεγονός που επιτρέπει βιώσιμες κοινωνικές ισορροπίες που πολλοί στην Δυτική Ευρώπη θα ζήλευαν. Αυτές τις ισορροπίες της ελληνικής κοινωνίας φαίνεται ότι κάποιοι άφρονες σκοπό έχουν να τις διαταράξουν όταν χλευάζουν τον θρησκευτικό και πολιτικό πολιτισμό μας και όταν μας καλούν να μιμηθούμε τα ιδεολογήματα ανώριμων κοινωνιών.

Κατά δεύτερον, την ηθικοφιλοσοφική ωριμότητα της ελληνικής κοινωνίας και άλλων ορθόδοξων κοινωνιών πολλοί θα την ζήλευαν. Μπορεί λόγω ενός ιστορικά ασθενούς και έξωθεν εξαρτημένου κράτους να υπάρχουν μύρια προβλήματα στην Ελλάδα αλλά αυτό δεν συγκρίνεται με την προβληματική εξέλιξη και διαμόρφωση του δυτικού κράτους. Αυτό καταμαρτυρείται από τις γενοκτονίες, τις εθνοκαθάρσεις και την διαχρονική ευρωστία των ρατσιστικών κομμάτων κατά τη διάρκεια της νεότερης ευρωπαϊκής ιστορίας. Δεν χρειάζεται παρά να έχεις μάτια για δεις ότι οι εσωτερικές ισορροπίες μεταξύ του δυτικοευρωπαϊκού κράτους, των Εκκλησιών και καθ’ έκαστο κράτος κοινωνικού περίγυρου ήταν και συνεχίζουν να είναι εύθραυστες, ευάλωτες και συχνά επικίνδυνα υπερευαίσθητες στους μετανάστες, στις μειονότητες και στους ξένους. Άπειρα παραδείγματα της ύστερης ευρωπαϊκής ιστορίας επαληθεύουν αυτό το γεγονός, καθώς επίσης και το γεγονός ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση -η οποία ως ιδέα σκοπό είχε, ακριβώς, να αντιμετωπίσει αυτά τα υπαρκτά προβλήματα- ελάχιστα επηρέασε τις πιο πάνω εγγενείς υποβόσκουσες τάσεις. Μόνο μερικοί έλληνες άσχετοι και φανατικοί που πρωτοστάτησαν στην υπόθεση του αντιδημοκρατικού μέτρου υποχρεωτικής απάλειψης του θρησκεύματος από τις ταυτότητες των ελλήνων πολιτών, πιστεύουν πως στην Ευρώπη υπάρχει ένας θαυμαστός πολυπολιτισμικός πλουραλισμός και πως η ισορροπία κράτους-κοινωνίας των ευρωπαϊκών πολιτειών είναι ιστορικά δεδομένη, σταθερή και χωρίς προβλήματα. Με πιο απλά λόγια, ενώ ένας έλληνας ή σέρβος ελάχιστα ενοχλείται αν δίπλα του περνούν γυναίκες με μαντίλες, εβραίοι με σκουφάκια ή έλληνες με φουστανέλες, επειδή ο γάλλος στερείται πολυπολιτισμικών παραδόσεων δεν αποκλείεται να αντιδράσει νευρικά, σπασμωδικά και φανατικά. Αυτά είναι τα αίτια των πρόσφατων μέτρων της γαλλικής κυβέρνησης στα οποία αναφέρθηκε ο αρχηγός της Ελλαδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας όταν -αν ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος μου επιτρέπει να διερμηνεύσω τις θέσεις του- στηλίτευσε τα μέτρα της γαλλικής κυβέρνησης κατά της μαντίλας. Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι στην Ευρώπη υποβόσκουν ισχυρές αποσταθεροποιητικές τάσεις που κατά καιρούς εκδηλώνονται ως ναζισμός, εθνικισμός-σοβινισμός και ξενοφοβία. Οι πρόσφατες αποφάσεις της γαλλικής πολιτείας, ακριβώς, αποτελούν χαρακτηριστική αμήχανη και σπασμωδική αντίδραση κατά της ύστερης όξυνσης της πολυπολυτισμικότητας στα ευρωπαϊκά κράτη την οποία, όπως δείχνουν οι συχνές αυξομειώσεις των ποσοστών των ρατσιστικών κομμάτων, δεν φαίνεται να αντέχουν οι ηθικοκανονιστικές δομές των εξ αντικειμένου ελάχιστα ανεκτικών ευρωπαϊκών κοινωνιών. Και είναι βαθιά νυχτωμένοι, αν επικίνδυνα αιθεροβάμονες, αν κάποιοι αφελείς κοσμοπολίτες νομίζουν ότι νομικίστικες αντιλήψεις του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι αντισταθμίζουν την κοινωνική ανωριμότητα, το έλλειμμα ηθικής και την ιδεολογική σύγχυση στην Ευρώπη.

Συνοψίζω: το πρόβλημα της Γαλλίας είναι κατά συνέπεια πολύ διαφορετικό απ’ ότι κάποιοι ισχυρίζονται: Η αύξηση της πολιτισμικής ανομοιογένειας σε συνδυασμό με το ιστορικό έλλειμμα παραδοχών πολυπολιτισμικής και πολυθρησκευτικής συμβίωσης κατά καιρούς προκαλεί κοινωνική νευρική κρίση και σπασμούς, φαινόμενα για τα οποία κάποιος πρέπει να θλίβεται και όχι να ζηλεύει. Είναι κατ’ ουσίαν ομολογία των προαναφερθέντων βαθύτατων αντιφάσεων και ανισορροπιών του σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους τις ασθενείς πολιτισμικές δομές του οποίου ζηλεύουν μερικά ελληνικά στοχαστικά υποπροϊόντα ακραίων-αθεϊστικών νεωτερικών ιδεολογημάτων. Υπονομεύουν έτσι, τις βαθύτατες, υγιείς, πλουραλιστικές και δημοκρατικές παραδοχές των Ελλήνων των οποίων βασικός φορέας και εκφραστής είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία. Μόνο στους φανατισμένους και πνευματικά υπανάπτυκτους μονόλογους των ελλήνων κοσμοπολιτών που εκκολάπτουν το αυγό του φιδιού του ύστερου νεοελληνικού φασισμού ακούονται αντίθετοι ισχυρισμοί, γεγονός που κάνει κάποιο να διερωτηθεί κατά πόσον βαθύτερος πόθος μερικών είναι ενδεχομένως άλλος: Η συνειδησιακή απονεύρωση των ελλήνων, η αποδυνάμωση του κοινωνικού φρονήματος και η κατεδάφιση του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους ή η παντελής καθυπόταξή του σε κάποια ηγεμονία όπως με φανατισμό υποστηρίζουν τα ψοφοδεή κατάλοιπα της κοσμοπολίτικης αριστεράς, οι ηρακλειδείς δηλαδή του ασυνάρτητου αναρχοαριστερονεοφιλελεύθερου ιδεολογικού τέρατος που ευδοκιμεί και ανθεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η εφήμερη αριθμητική τους υπεροχή είναι και ο δείκτης της ύστερης στοχαστικής και πολιτικής παρακμής στην Ελλάδα!

Αν και μερικοί εθελοτυφλούν, δεν χρειάζεται κάποιος να είναι θρήσκος για να καταλάβει την σημασία της μεταφυσικής πίστης στην κοινωνικοπολιτική συγκρότηση όλων των κοινωνιών. Ανεξαρτήτως της κοινωνίας στην οποία αναφερόμαστε, ο αντιθρησκευτικός φανατισμός είναι αναχρονισμός και επικίνδυνη στάση που στην Ελλάδα άρχισε να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις. Σχεδόν όλοι οι πολίτες όλων των κοινωνιών είναι προικισμένοι με πνευματικό κόσμο του οποίου η πίστη στον θεό είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο μερικοί επιφανείς φιλόσοφοι των νεότερων χρόνων που αερολόγησαν περί του αντιθέτου βρίσκονται στο νεκροταφείο των ιδεών από το οποίο τα προαναφερθέντα ελληνικά στοχαστικά υποπροϊόντα τους αντλούν τα αυθαίρετα ιδεολογήματά τους. Σε οποιαδήποτε κοινωνία κι αν αναφερόμαστε, αν αμφισβητηθούν οι κρατούσες μεταφυσικές αντιλήψεις και εάν επιχειρηθούν αντιδημοκρατικές-τυραννικές για την πλειονότητα ηθικοκανονιστικές δομές αναπόδραστα θα προκληθούν κοινωνικές τριβές και θα αποδυναμωθεί η αναγκαία και μη εξαιρετέα εσωτερική πολιτική και κοινωνική ενότητα. Θα πρόσθετα ότι μπορεί κάποιοι επιφυλλιδογράφοι να αερολογούν ανεύθυνα αλλά οι πολιτικοί ηγέτες δεν έχουν την πολυτέλεια να «παίζουν με την φωτιά», δηλαδή με την πίστη των πολιτών, την νομιμοφροσύνη στην πατρίδα και τις πιστές στις παραδόσεις κοσμοθεωρίες των διαμορφωμένων κοινωνιών.

Κατά συνέπεια, κάθε πολιτικός ηγέτης που φιλοδοξεί να ηγηθεί μιας οποιασδήποτε κοινωνίας, είναι τίμιο και ορθό να δηλώνει δημοσίως, γενναία και ευθαρσώς εάν ο ίδιος είναι άθεος ή θρήσκος και να ξεδιπλώνει χωρίς αναστολές όλες τις πτυχές της ατομικής του κοσμοθεωρίας και των προσωπικών φιλοσοφικών παραδοχών. Είναι ορθολογιστικό, σ’ αυτό το πλαίσιο, να τοποθετείται με ακρίβεια και σαφήνεια για τον τρόπο με τον οποίο οι κρατούσες πνευματικές παραδοχές της κοινωνίας της οποίας φιλοδοξεί να ηγηθεί συνδέονται με την δική του αξίωση διακυβέρνησης της χώρας, με την σχεδιαζόμενη από αυτόν ή τους συνεργάτες του θέσπιση των νόμων που αφορούν την θρησκεία, την Εκκλησία και τις υπόλοιπες ηθικοκανονιστικές δομές της Πολιτείας. Αν και αναμφίβολα ο καθένας είναι ελεύθερος να είναι θρήσκος ή άθεος, η κοσμοθεωρητική, φιλοσοφική και ηθική διαμόρφωση του πολιτικού ηγέτη, με κανένα τρόπο δεν είναι προσωπική του υπόθεση και ασφαλώς είναι φυσιολογικό να του ζητείται να εκθέσει τις προσωπικές παραδοχές του στους ψηφοφόρους. Προσθέτω ότι οι θρησκευτικοί ηγέτες όλων των θρησκευτικών παραδοχών της Ελλάδας -τόσο της ορθόδοξης πλειονότητας όσο και των θρησκειών με μικρότερο ποίμνιο- όχι μόνο έχουν δικαίωμα αλλά επιπλέον έχουν υποχρέωση να ζητήσουν από τους επίδοξους ηγέτες να δώσουν εξηγήσεις για το πώς οι προσωπικές τους φιλοσοφικές παραδοχές σχετίζονται με συγκεκριμένα ζητήματα της διακυβέρνησης της χώρας. Αν μη τι άλλο, δεν έχουμε ανάγκη διαμάχης για «φουστανέλες» και «μαντίλες» που θα επαναλάβουν την πολιτική τραγωδία της αντιδημοκρατικής απαγόρευσης αναγραφής της θρησκευτικής πίστης στις ταυτότητες των πολιτών. Για όλους τους πιο πάνω και πολλούς άλλους λόγους οι επίδοξοι ηγέτες πρέπει να είναι «ανοικτό φιλοσοφικό τετράδιο», να ομολογούν αν είναι άθεοι, θρήσκοι ή ουδέτεροι και να εξηγούν τον τρόπο που οι προσωπικές μεταφυσικές πεποιθήσεις τους και οι προσωπικές κοσμοθεωρίες τους θα επηρεάσουν την διακυβέρνηση της χώρας. Αυτό ισχύει όλως ιδιαιτέρως αν η επικοινωνιακή δύναμη κάποιων υποψηφίων για τα ανώτατα αξιώματα επισκιάζει το πραγματικό ηθικοφιλοσοφικό τους περιεχόμενο και την πιθανή κρυφή ατζέντα αυτών και του περίγυρού τους που μελλοντικά θα μπορούσε να ματώσει την ελληνική κοινωνία.

Πηγή: http://palio.antibaro.gr/society/hfaistos_a8eoshgeths.php

Ο άθεος πολιτικός ηγέτης και η διακυβέρνηση της χώρας

Ο κοινωνικός ρόλος της θρησκείας και το νεκροταφείο των ιδεών

«Μαντίλες», ο Αρχιεπίσκοπος και το αυγό του φιδιού

Ρατσισμός και πολυπολιτισμικές κοινωνίες στην Ευρώπη

Θεοκρατία, γένεση του έθνους-κράτους και ορθοδοξία

Άθεος ηγέτης και κοσμικό κράτος

Φωτεινής Πιπιλή - Ωστε και ρατσιστές!

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Ωστε και ρατσιστές!

Tης Φωτεινής Πιπιλή

Την ώρα που από το μέγαρο Υπατία αναδύεται η πολιτειακή ανικανότητα και η ανοχή σε ακραίες θέσεις μειοψηφιών με άγνωστες και πιθανόν τραγικές συνέπειες, λίγες μέρες μετά το έκτακτο Συμβούλιο Υπουργών στη Ρώμη για την αντιμετώπιση της απειλής εισβολής 1.000.000 βορειοαφρικανών και ενώ το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε πως δεν θα εφαρμόσει το Σύμφωνο Επανεισδοχής με την Ε.Ε, δημοσιεύθηκε στο opengov προς διαβούλευση από το υπουργείο Δικαιοσύνης, νομοσχέδιο υπό τον βαρύγδουπο τίτλο: «Για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας».
Στην αιτιολογική έκθεση, ο υπουργός αναφέρεται στις «πολύ σοβαρές προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας κατά τη μετάβασή της σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία», θέλοντας μόνος του να επιβάλλει στην Ελλάδα μια έννοια που, ήδη, έχει καταδικαστεί ως αποτυχημένη από τα εθνικά Κοινοβούλια πιο «ευρωπαϊκών» χωρών από εμάς, Βρετανία, Γαλλία κ.α., όπου καθιερώνεται πλέον ο εθνικός προσδιορισμός των λαών. Η πατρίδα μας, ουδέποτε κατηγορήθηκε για ακραίες ρατσιστικές συμπεριφορές ή διακρίσεις με θύματα τις λογής μειονότητες. Αντιθέτως, για άλλα κατηγορείται. Ως πολύ ανεκτική σε καταστάσεις που έχουν υποβαθμίσει την ποιότητα της ζωής, με την καταπάτηση των νόμων-καταλήψεις βανδαλισμοί, αυθαιρεσίες, ετσιθελισμός.
Εάν πράγματι μόνος ο υπουργός Δικαιοσύνης έχει διαπιστώσει πολλαπλά κρούσματα ρατσισμού και εχθροπάθειας από Ελληνες, εάν όντως ενδιαφέρεται να προσδώσει έναν αέρα ευρωπαϊκό στον χώρο της Δικαιοσύνης, γιατί δεν καταθέτει νομοσχέδιο όπου θα επιβάλλεται η επίσπευση σημαντικών υποθέσεων που, όντως εκθέτουν τη χώρα μας. Υστερα από 7 αναβολές, άρχισε 7 χρόνια μετά, η δίκη για την εθνική ντροπή της υπόθεσης Κεντέρη-Θάνου και των «άλλων παιδιών», ενώ κανείς δεν γνωρίζει πότε θα αρχίσει η δίκη των αλλοδαπών και τινών Ελλήνων νυχτόβιων εμπρηστών της ιστορικής Συναγωγής στα Χανιά, τον Γενάρη του 2010. Αλήθεια, γιατί ακόμα δεν έχει απαγγελθεί καμία κατηγορία στους εμπόρους μαύρης εργασίας στη Μανωλάδα παλαιότερα, στα Χανιά της Κρήτης προσφάτως, ώστε να αποδοθεί σ’ αυτούς τους πραγματικά υπεύθυνους η τιμωρία και όχι συλλήβδην στον ελληνικό λαό των «διεφθαρμένων» κατά τον πρωθυπουργό και ρατσιστών κατά τον υπουργό του!

*Η κ. Φωτεινή Πιπιλή είναι γραμματέας Μεταναστευτικής Πολιτικής και βουλευτής Α΄ Αθηνών της Ν.Δ.
Καθημερινή

ΠΗΓΗ :

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/03/blog-post_7285.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29

Πατέλης Δημήτριος - Μεταναστευτικό: ιδεολογήματα και πρακτικές

 Με αφορμή παρατηρήσεις και ερωτήσεις εξ αφορμής της κοινοποίησης του "Δεν το πιστεύω! "Αυτός ο τύπος μετανάστη συνιστά απειλή"...", επιτρέψτε μου μερικές επισημάνσεις.
Μεταναστευτικό: ιδεολογήματα και πρακτικές.

Το μεταναστευτικό πρόβλημα είναι εξαιρετικά πολυσύνθετο και περίπλοκο.
Η όποια διευθέτησή του, εάν δεν εδράζεται σε σφαιρική επιστημονική διάγνωση και σε αντίστοιχη προοπτική, είναι καταστροφική για την ανθρωπότητα.
Αυτή η επιστημονική διάγνωση, οφείλει να περιγράψει αντικειμενικά-σφαιρικά, να εξηγήσει ιστορικά, δομικά και λειτουργικά και να προβλέψει τις προοπτικές του σύγχρονου κοινωνικοοικονομικού συστήματος σε εθνικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο.
Υπό το πρίσμα αυτής της επιστημονικής προσέγγισης, το μεταναστευτικό προβάλλει ως μορφή εκδήλωσης της ανισομερούς ανάπτυξης της ανθρωπότητας στην ιστορία και ιδιαίτερα του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος και της κυριαρχίας των διεθνικών-πολυεθνικών μονοπωλιακών ομίλων σε αυτό. Οι τελευταίοι προτάσσουν την ελεύθερη-απρόσκοπτη λειτουργία-επέκταση-εδραίωσή τους σε πλανητική κλίμακα, διαιωνίζοντας και αναπαράγοντας την ανισότητα-ανισομέρεια, για να αντλούν από αυτήν υπερκέρδη. Το επιτυγχάνουν αυτό με πολλούς τρόπους. Αναφέρω δύο απ' τους πιο σημαντικούς:1.με μετακίνηση των παραγωγικών και λοιπών δραστηριοτήτων τους σε τόπους, όπου έχουν τον βέλτιστο για την κερδοφορία τους συνδυασμό προσβάσεων σε φθηνούς φυσικούς πόρους, φθηνή εργασιακή δύναμη, υποδομές, βολικές νομοθεσίες (ελαστικές για ληστρική εκμετάλλευση φύσης και εργασίας), μεταφορές κ.ο.κ.
2.με τις ελεγχόμενες ή μη ροές εργασιακής δύναμης.Στο βαθμό που με την εδραίωση της κεφαλαιοκρατίας, η μόνη προοπτική επιβίωσης για τους μη κατόχους μέσων παραγωγής, είναι η εκποίηση της ικανότητάς τους προς εργασία σε κατόχους μέσων παραγωγής, οι όροι επιβίωσης της πλειονότητας των πληθυσμών του πλανήτη, συναρτώνται με τους όρους διακίνησης του εμπορεύματος “εργασιακή δύναμη”.
Όταν το παγκόσμιο κεφαλαιοκρατικό σύστημα απομυζά ανεξέλεγκτα τις δυο βασικές πηγές πλούτου (φύση και εργασία) σε πλανητική κλίμακα και για να αντλεί τα υπερκέρδη του, δεν διστάζει να καταδικάζει ολόκληρους πληθυσμούς του πλανήτη σε συνθήκες γενοκτονίας, εθνοκτονίας κ.ο.κ. (αποκλεισμένους από πρόσβαση σε στοιχειώδη αγαθά: πόσιμο νερό, τροφή, στέγη, παιδεία, περίθαλψη κ.ο.κ.), η μετανάστευση γίνεται μονόδρομος για την επιβίωση των ανθρώπων. Η κατάσταση επιτείνεται τραγικά με τα πραξικοπήματα, τις “ανθρωπιστικές επεμβάσεις”, τους πολέμους και τα λοιπά “δώρα” που επιφυλάσσουν για αυτούς τους πληθυσμούς οι δυνάμεις του κεφαλαίου.
Δεν έχει π.χ. στρατό κατοχής στη χώρα μας ο Αφγανός και ο Ιρακινός. Νατοϊκές δυνάμεις υπό τις ΗΠΑ, των ελληνικών συμπεριλαμβανομένων, είναι εκεί και τον εξανδραποδίζουν, τον εξαθλιώνουν τον ξεσπιτώνουν.Το πρόβλημα δεν είναι νομικό-θεσμικό (παράνομοι ή νόμιμοι).
Δεν είναι ούτε και επιφανειακά ηθικολογικό: “με σέβεται δεν με σέβεται”.
Όποιος το ανάγει σε αυτά, εθελοτυφλεί ή σας εξαπατά.
Η ίδια η αγοραία ορολογία (λαθραίοι – νόμιμοι) είναι ενδεικτική της αλλοτρίωσης και της συνακόλουθης ηθικής κατάπτωσης: αναφέρονται σε ανθρώπους σαν να πρόκειται για απλά αναλώσιμα εμπορεύματα.
Η ανάγκη (ει δυνατόν αξιοπρεπούς) επιβίωσης του ανθρώπου και των μελών της οικογένειάς του, είναι θεμελιώδες κίνητρο, πέρα κι έξω από θεσμούς, σύνορα, ταξιδιωτικά έγγραφα, συρματοπλέγματα, ηλεκτροφόρα καλώδια, πνιγμούς και εκτελέσεις.
Το πρόβλημα επιτείνεται με τη λεγόμενη “κοινή μεταναστευτική πολιτική” της Ε.Ε., ιδιαίτερα με τη συμφωνία “Δουβλίνο 2”. Η αποτελεσματική αποτροπή μεταναστευτικών ροών από τη βόρειο Αφρική δια θαλάσσης, κατέστησε την Ελλάδα μονόδρομο εισόδου στην Ε.Ε. Η άδεια εισόδου μουσουλμάνων χωρίς βίζα στην Τουρκία λειτουργεί ενισχυτικά. Βάσει της συμφωνίας “Δουβλίνο 2”, όλοι οι μετανάστες επαναπροωθούνται βιαίως στη χώρα αρχικής εισόδου τους στην Ε.Ε.! Τυχόν επαναπατρισμός τους, συνδέεται με πρόστιμα που κατά κανόνα είναι αδύνατο να καταβάλλουν. Συνεπώς, η χώρα μετατρέπεται σε χώρο συγκέντρωσης-εγκλωβισμού μεταναστευτικών ροών προς λοιπές χώρες της Ε.Ε., με την υπογραφή των (ανεγκέφαλων;) κυβερνήσεών μας!
Σκηνές, σαν αυτές που είδαμε στην κινηματογραφική ταινία “Οι συμμορίες της Νέας Υόρκης” γίνονται νομοτελής προοπτική για γκετοποιημένους πληθυσμούς σε πόλεις της χώρας.
Όσο το πρόβλημα δεν λύνεται πρακτικά, “λύνεται” στη φαντασιακή σφαίρα των ιδεολογημάτων του συρμού.
Όταν απουσιάζει η επιστημονική-ανθρωπιστική διάγνωση και προοπτική, έρχονται στο προσκήνιο προς αναπλήρωση του ιδεολογικού κενού, οι πλέον βάρβαρες προκαταλήψεις που εδράζονται στο θυμικό του κοινού νου και στα εξαρτημένα αντανακλαστικά της καθημερινής αγοραίας συνείδησης (για την ακρίβεια: του υποσυνείδητου), περί εντάξεων και αποκλεισμών, περί εθνικών, θρησκευτικών, φυλετικών κ.ο.κ. Ταυτοτήτων και “καθαροτήτων”.
Στη βάση όλων των ιδεολογημάτων αυτού του τύπου, υπάρχει η αντιστροφή των σχέσεων αιτίου αιτιατού: δεν ενέχεται η αναπαραγωγή και ενίσχυση της ανισομέρειας και της εκμετάλλευσης για το πρόβλημα, αλλά “ο άλλος”, “ο ξένος που μου κουβαλήθηκε εδώ”, ο εξαθλιωμένος που παίζει τη ζωή του κορώνα γράμματα για ένα μεροκάματο!
Είναι εντυπωσιακή σε συνθήκες κρίσης η μεταναστοφάγος διάθεση ορισμένων, που απεμπολούν ακόμα και τον αφηρημένο θρησκευτικό ανθρωπισμό του “οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ [...] ἐστὲ καὶ κατ' ἐπαγγελίαν κληρονόμοι”. (προς Γαλάτας 28-29). Είναι εντυπωσιακή και η αναβίωση των αλήστου μνήμης χουντικών βαρβάρων συνθημάτων: “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών” και “Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια”.
Ο κυρίαρχος λόγος που αρθρώνεται, εγγράφεται στα πλαίσια ενός διπόλου εκ πρώτης όψεως αλληλοαποκλειόμενων τάσεων-στάσεων: του αστικού κοσμοπολιτισμού και του αστικού-μικροαστικού εθνικισμού-σοβινισμού-ρατσισμού κ.ο.κ.
Οι πόλοι αυτού του διπόλου, εκκινούν από παρόμοια αντιεπιστημονικά ιδεολογήματα, στη βάση της άκριτης και ανιστορικής αποδοχής της κυριαρχίας της αγοράς, της κυριαρχίας του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Εφ' όσον εκκινούν από το δήθεν ανυπέρβλητο της κεφαλαιοκρατίας, ούτε θέλουν, ούτε και μπορούν να διαχωρίσουν την τελευταία από τη λεγόμενη “φύση του ανθρώπου”. Αναλίσκονται λοιπόν σε ιδεολογήματα περί αυτής της “φύσης του ανθρώπου”, στην οποία προσάπτουν κατά το δοκούν και άκριτα, χαρακτηριστικά ταυτότητας από το παρελθόν και το παρόν κατά περίπτωση.
Ο μεν κοσμοπολιτισμός, ως εκφραστής του μεγάλου διεθνικού-πολυεθνικού κεφαλαίου, προτάσσει ως ύψιστη ελευθερία την ελευθερία δράσης-διακίνησης του κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα, πέρα κι έξω από γεωγραφικούς, εθνικούς, φυλετικούς, πολιτισμικούς κ.ο.κ. περιορισμούς, όπως φαίνεται στις μέρες μας με την κυριαρχία της νεοφιλελεύθερης “παγκοσμιοποίησης”.
Ο δε εθνικισμός-σοβινισμός-ρατσισμός (δεν είναι της παρούσης η αποσαφήνιση των σχετικών εννοιών), ως εκφραστής κυρίως των μερίδων εκείνων του κεφαλαίου (μεγάλου αλλά και μικρομεσαίου) που θίγεται από τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων των κεφαλαίων, προτάσσει κατά περίπτωση αμυντικές και επιθετικές στάσεις “εθνικής καθαρότητας”, “κυριαρχίας”, “περιχαράκωσης” ή και κατακτητικής επέκτασης-κατίσχυσης-επιβολής.
Ιδιαίτερα ο δεύτερος, βρίσκει ευήκοον ους και σε εξαθλιωμένα στρώματα μισθωτών και ανέργων (ιδιαίτερα λούμπεν), χρεοκοπημένων ή απειλούμενων με χρεοκοπία μικρομεσαίων “νοικοκυραίων” και αγροτών σε συνθήκες κρίσης και απουσία ορατής προοπτικής διεξόδου.
Βολεύει αφάνταστα η ιδεολογία της “εθνικής καθαρότητας και υπεροχής”, ως ηθική δικαίωση της εκμετάλλευσης φθηνής και ανασφάλιστης εργασίας, όχι μόνο από το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά και από μικρομεσαίους, αγρότες ακόμα και από μερίδες μισθωτών (ως υπηρετικό προσωπικό, ως υποκατάστατο γηροκομείων, στη σεξουαλική εκμετάλλευση κ.ο.κ.). Άλλωστε, έτσι έγιναν τα ολυμπιακά και τόσα άλλα έργα, έτσι επιβίωσαν πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Η “λαθρομετανάστευση” είναι ιδιαίτερα κερδοφόρος υπόθεση από πολλές απόψεις. Η σχέση προς αυτήν επαναπροσδιορίζεται από την αγορά και τους ιθύνοντες, σε συνάρτηση με τη συγκυρία και τα ποσοστά της ανεργίας. Είναι εξαιρετικά βολικό να τα βάζουν οι εργαζόμενοι και άνεργοι με “τους ξένους που παίρνουν τι δουλειές” αντί να εξεγείρονται εναντίον του κεφαλαίου που κερδοσκοπεί σε βάρος εργασίας και ανεργίας.
Το “διαίρει και βασίλευε” είναι βασική αρχή κάθε εκμεταλλευτή και εξουσιαστή.
Οι κυρίαρχοι κύκλοι του κεφαλαίου χειραγωγούν εντέχνως τις διαθέσεις με καταιγισμό προπαγάνδας και παραπληροφόρησης, ανακινώντας κατά περίπτωση το μείγμα εκείνο του διπόλου κοσμοπολιτισμού-εθνικισμού που τους βολεύει στην εκάστοτε συγκυρία: κοσμοπολιτισμό για τη διασφάλιση των απρόσκοπτων ροών κεφαλαίου, εθνικισμό κ.ο.κ. για το εκάστοτε επιθυμητό μέτρο ελεγχόμενων (θεσμικά και εξωθεσμικά) ροών εργασιακής δύναμης, ή και επαναπροσδιορισμού των συσχετισμών δυνάμεων με άλλα κεφάλαια (π.χ. Ελληνικά και Τουρκικά για τα πρωτεία στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο).
Η απεμπλοκή από αντιεπιστημονικά ιδεολογήματα και αντίστοιχες συμπεριφορές είναι απαραίτητη για την προσέγγιση αυτών των προβλημάτων. Μεσούσης της κρίσης γίνεται φανερό ότι οι δυνάμεις του κεφαλαίου αδυνατούν να λύσουν παρόμοια προβλήματα. Είναι ανίκανες και να τα διαχειριστούν.
Εφ' όσον το μεταναστευτικό συνιστά μορφή εκδήλωσης της ανισομερούς ανάπτυξης που παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος και της κυριαρχίας των διεθνικών-πολυεθνικών μονοπωλιακών ομίλων σε αυτό, η επίλυσή του είναι συνυφασμένη με τον αγώνα εναντίον αυτού του συστήματος. Ένα αγώνα με προοπτική την εξάλειψη ανισοτήτων-ανισομέρειας, την εξάλειψη της εκμετάλλευσης και την ενοποίηση της ανθρωπότητας.
Βλ. Σχετικά και συνημμένα.

Βραχυπρόθεσμες-μεσοπρόθεσμες "λύσεις" διαχείρισης-άμβλυνσης του προβλήματος υπάρχουν.
Αρκεί να κατανοηθεί η ουσία του και η προοπτική του.
Όπως έχει επισημανθεί και από πολλούς ανθρώπους και φορείς:

Για τη μεγάλη πλειοψηφία των μεταναστών η Ελλάδα δεν προέκυψε ως «τουριστική επιλογή», αλλά ως «πέρασμα» που μάλιστα δεν το καθόρισαν οι ίδιοι, αλλά οι δουλέμποροι. Δε θα έφευγαν όλοι αυτοί από τις χώρες τους αν το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, το ΔΝΤ και άλλοι οργανισμοί, στους οποίους συμμετέχει και η Ελλάδα, δεν τους «βομβάρδιζαν» πολεμικά και οικονομικά.

Το πρόβλημα της μετανάστευσης δε λύθηκε ποτέ και πουθενά με μέτρα αστυνομικά, με καταστολή, με στρατοκρατικά «κόλπα», με «φράκτες». Στις ΗΠΑ, όπου δεν έβαλαν μόνο 12,5 χιλιόμετρα «φράκτη» όπως σχεδιάζουν για τον Έβρο, αλλά 700 χιλιόμετρα ηλεκτροφόρα καλώδια στα σύνορα με το Μεξικό, συνεχίζουν να δέχονται κατά εκατομμύρια τους ισπανόφωνους μετανάστες.

Χωρίς να αντιμετωπιστούν οι αιτίες που γεννούν την προσφυγιά, είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της μετανάστευσης. Τίποτα και κανείς δεν πρόκειται να αποτρέψει τους ανθρώπους που απειλούνται με αφανισμό από την αναζήτηση δρόμων για τη διασφάλιση της ζωής τους. Η δυστυχία, η πείνα, ο φόβος, η ανελευθερία θα είναι πάντα το «διαβατήριο» για την αναζήτηση της ελπίδας, της τροφής, της ασφάλειας.

Πάνε να φορτώσουν τα δεινά της ελληνικής κοινωνίας, που οι ίδιοι προκαλούν, στους μετανάστες και αποπροσανατολίζοντας το λαό από την πολιτική τους, δεν έχουν καμία αναστολή να ταΐζουν ακόμα και το φίδι του ρατσισμού. Οι μετανάστες που είναι «εκτός νόμου» δεν είναι επειδή το θέλουν οι ίδιοι αλλά το ίδιο το κράτος τους θέλει εκεί: Στη μαύρη εργασία, ανασφάλιστους, διπλοεκμεταλλευόμενους, στο περιθώριο, στην παραοικονομία, χωρίς χαρτιά, χωρίς ταυτότητα, χωρίς δικαιώματα, κυνηγημένους, στοιβαγμένους στα «κέντρα εξευτελισμού των προσφύγων».
Αυτό που πρέπει να γίνει δεν μπορεί παρά να χαρακτηρίζεται από ανθρώπινη αλληλεγγύη. Να μη γίνει εφαλτήριο του φασισμού.* Να μη τηρηθούν οι αποφάσεις της ΕΕ (Δουβλίνο 2, κ.ά.) που κρατούν ομήρους χιλιάδες και χιλιάδες μετανάστες στη χώρα και δεν επιτρέπουν την έξοδό τους από την Ελλάδα.
* Να δοθούν ταξιδιωτικά έγγραφα στους μετανάστες, για να μπορούν να μετακινηθούν εκτός Ελλάδας, όπως ζητούν, δεδομένου ότι δεν ήλθαν στην Ελλάδα, αλλά στην Ε.Ε.
* Δημιουργία δημόσιων, οργανωμένων, ανθρώπινων χώρων υποδοχής και όχι στρατοπέδων συγκέντρωσης.
* Κτύπημα των κυκλωμάτων που εκμεταλλεύονται τους μετανάστες.
* Απόδοση όλων των κοινωνικών, εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων στους μετανάστες.

-- Dr. Dimitrios S. Patelis Assistant Professor Dept. of Sciences Technical University of Crete 73100 Chania - Greece Tel. : (+30)2821037267 / (+30)2821041633 Fax : (+30)2821037579 / 37843 E-mail : dpatelis@science.tuc.gr

Γιανναράς Χρήσος - Νόσημα αρμοδιότητας συνταγματολόγων

---

Νόσημα αρμοδιότητας συνταγματολόγων Posted: 28 Feb 2011 12:19 AM PST Πρόωρες εκλογές μέσα στην άνοιξη θα ήταν για την Ελλάδα ό,τι και για τον χτυπημένο από βαριά πνευμονία ένας περίπατος στον χιονιά. Αλλά το τελευταίο που ενδιαφέρει τα κόμματα είναι η Ελλάδα και η επιβίωσή της, το δείχνουν κάθε μέρα στην πράξη. Αν η αξιωματική αντιπολίτευση δεσμευόταν να απόσχει από τον κατεξευτελισμό του Συντάγματος που θα ήταν οι τόσο πρόωρες εκλογές, το ενδεχόμενο αποκλειόταν με σιγουριά. Στο πρωθυπουργοκεντρικό πολίτευμα της χώρας (περίπου φεουδαλικό ή φασιστοειδές) το αν και πότε θα γίνουν εκλογές το αποφασίζει, μόνος και ανεξέλεγκτος, ο πρωθυπουργός. Και για τον σημερινό επιβαίνοντα στο πανκυρίαρχο πόστο ο πειρασμός είναι μεγάλος: Ξέρει, πως εκλογές μέσα στην άνοιξη θα τις κερδίσει οπωσδήποτε – έχει στο χέρι, με κάθε άνεση, άλλα τέσσερα χρόνια εξουσίας. Ο αντίπαλος, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, αποκλείεται να πλειοψηφήσει, είναι ανύπαρκτος ανταγωνιστής. Ο σημερινός απελπιστικά ολίγιστος πρωθυπουργός και το συνονθύλευμα των πρωτάρηδων της κυβέρνησής του θα αποδειχθούν με τις εκλογές, για την Ελλάδα, μονόδρομος. Παρά την εικόνα, που προκλητικά ενσαρκώνουν, εντολοδόχων με αλλοδαπούς εντολείς. Παρά τα κατά συρροήν εγκλήματα φυγομαχίας, τη λιποταξία έστω και από την απόπειρα να τολμήσουν μόνοι τους τα όσα προφανή και στοιχειώδη απαιτούσαν οι δανειστές μας – πάταξη της αλογίας και κρατικής διαφθοράς. Θα επανεκλεγούν, παρά το γεγονός ότι τους «άδειασε» ο ίδιος ο Στρος – Καν αποκαλύπτοντας τον πρωθυπουργό σπεύδοντα να προσφέρει την Ελλάδα στο διαβόητο ΔΝΤ, αμέσως μόλις συγκρότησε τη μαριονετική κυβέρνησή του («Κ» 20.2.2011). Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Διότι η Ν.Δ. παραμένει το ίδιο, ανάλλαχτο κόμμα, που ο λαός το έφτυσε, πριν από ενάμισο χρόνο, εξοργισμένος στο έπακρο και αηδιασμένος. Κόμμα ανίκανο να απαλλαγεί από τη «φυσιογνωμία» που του προσδίδουν οι χιλιοφθαρμένες φιγούρες της εξωφρενικής ανικανότητας και διαφθοράς πέντε χρόνων κατησχυμμένης κυβερνητικής θητείας. Οδήγησαν τον λαό σε τέτοιο θυμό, ώστε να παραδώσει τη χώρα στον πιο μειονεκτικό και προβληματικό πρωθυπουργό που γνώρισε ποτέ ο πολιτικός της βίος. Και παρά το εξευτελιστικό εκλογικό ράπισμα, η Ν.Δ. αποδείχνεται ανίκανη να αυτοκαθαρθεί. Αλλαξε αρχηγό, ναι, απαλλάχτηκε από τη μητσοτακική επιμειξία. Αλλά είναι περισσότερο από φανερό ότι ο Αντώνης Σαμαράς εκλέχτηκε αρχηγός για να μην αλλάξει τίποτα στο κόμμα. Δεν πιστεύει σε κάτι περισσότερο ή διαφορετικό από αυτό που, επί πέντε χρόνια στην κυβέρνηση, απέδειξε ότι είναι η Ν.Δ. Δεν υποψιάζεται, δεν οραματίζεται ο Α.Σ. αυτό που θα μπορούσε να είναι το κόμμα του, γι’ αυτό και φοβάται να θίξει αυτό που έχει καταντήσει να είναι. Μετράει την πολιτική δύναμη με τη μεζούρα της ποσότητας, με κουκιά βουλευτικών εδρών, γι’ αυτό και φοβάται μήπως του φύγουν οι ανίκανοι και οι φαύλοι, μήπως διαρρεύσουν στο θνησιγενές νεόπλασμα όπου και οργανικά ανήκουν. Αντί να τους παρωθεί στη μεταπήδηση, προσπαθεί να τους δελεάσει με χάντρες και καθρεφτάκια. Μάχεται να συντηρήσει το ίδιο αποτροπιαστικό κομματικό «προφίλ» που ο λαός μετά βδελυγμίας αποδοκίμασε. Αποδείχνεται, μέρα με τη μέρα, ο πιο ακατάλληλος να δώσει μάχη για την ποιότητα, το αμείλικτο ξεσκαρτάρισμα του κόμματός του, που θα προκαλούσε και την ανανεωτική ανατροπή όλου του πολιτικού σκηνικού. Είναι κρίμα, γιατί ξέρει τι τον περιμένει. Η ατολμία εξόντωσε πολιτικά τον Μιλτιάδη Εβερτ, εξευτέλισε δραματικά και διέσυρε τον Κ. Καραμανλή, τον βραχύ. Ο Εβερτ έσωζε ακόμα την ψυχική υγεία του ρεαλισμού, της επαφής με την πραγματικότητα, που γεννάει ο πατριωτισμός. Γι’ αυτό και ξεστόμισε, σε αυθόρμητη έκρηξη εμπιστοσύνης, την πιστοποίησή του: «Το κόμμα μας είναι σάπιο, οι βουλευτές μας σάπιοι. Μόνο επανάσταση μας σώζει, ειρηνική». Δεν την τόλμησε. «Δεν γίνεται» έλεγε – και δεν εξήγησε ποτέ το γιατί. Προσπάθησε να προσαρμοστεί στο κανονάρχημα των «επικοινωνιολόγων», να το παίξει «λαϊκός τύπος», να καλαμπουρίζει για μακαρονάδες και μπουλντόζες. Τον εξουδετέρωσαν σε ελάχιστους μήνες. Ο διάδοχός του υπερτέρησε σε ατολμία. Ούτε ανασχηματισμό της κυβέρνησής του δεν μπορούσε να διανοηθεί κι ας βοούσε το πανελλήνιο για την ανικανότητα πρωτοκλασάτων υπουργών του. Να σπάσει αυγά, να βάλει μαχαίρι στη σήψη, να σφίξει τα γκέμια σε πρωταθλητές της φαυλόητας, να απολύσει κραυγαλέα ανίκανους, ούτε που χωρούσε στο μυαλό του. Αφησε πίσω του την εικόνα του ανθρώπου που δεν πίστευε σε τίποτα, δεν τον ενδιέφερε τίποτα ουσιαστικό. Εφυγε με το στίγμα της ντροπής, λέκιασε το οικογενειακό του όνομα. Στα ίχνη του βαδίζει και ο Σαμαράς. «Μία από τα ίδια», πρωτεύουν οι μικροσκοπιμότητες της συντήρησης, καμιά διακινδύνευση για χάρη των πρωτείων της ποιότητας. Να απαλλαγεί από τους φθαρμένους και διεφθαρμένους, να κάνει πρώτο μέλημά του το κλίμα και τις προϋποθέσεις επιστράτευσης ανθρώπινης ποιότητας με κοινωνική καταξίωση – ούτε το διανοείται. Κάποια καινούργια πρόσωπα εισχώρησαν στην κομματική κουζίνα, αλλά με τις ίδιες συνταγές, ίδια τη βρωμερή τσίκνα αλληλομαχαιρωμάτων, θανάσιμα αλληλομισούμενων δειγμάτων πανσθενούς μετριότητας. Απαράλλαχτο, πανομοιότυπο το παρελθόν. Στην περίπτωση των εν Ελλάδι «κομμάτων εξουσίας», η νομοτελειακή ευτέλεια των οργανωτικών μηχανισμών και της ανθρώπινης ποιότητας που τους στελεχώνει είναι συνάρτηση της μετριότητας των αρχηγών ή το αντίστροφο αληθεύει; Οι επαΐοντες ας αποφανθούν. Το ολοφάνερο είναι ότι ακόμα και άνθρωποι διαυγούς ανιδιοτέλειας, θυσιαστικής ετοιμότητας και χαρισματικής ευφυΐας, ύστερα από λίγους μήνες θητείας στους μηχανισμούς των «κομμάτων εξουσίας» νοσούν, με νομοτέλεια αδήριτη, την απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν αντιλαμβάνονται τι γίνεται γύρω τους. Νόσημα αρμοδιότητας ψυχιάτρων, όχι ηθικολόγων. Σίγουρα και αρμοδιότητας συνταγματολόγων. Συντακτικής συνέλευσης για ριζική αλλαγή του Συντάγματος.

Γιανναράς Χρήσος -Σημεία των καιρών

 

Η Ελλάδα είναι λογικά αδύνατο να συντονιστεί στο ντόμινο των εξεγέρσεων της Τυνησίας, της Αιγύπτου, της Υεμένης της Ιορδανίας. Γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν (ακόμα) πεινασμένοι, την όποια (ελάχιστη) κοινωνική αναταραχή την προκαλεί η απληστία, όχι η πείνα. Οσοι επώδυνα στερούνται, δεν έχουν «ακόμα» εκδηλωθεί – πώς να τολμήσουν απεργία, επομένως και διαδήλωση, οι εξαθλιωτικά χαμηλόμισθοι του ιδιωτικού τομέα; Απεργούν και διαδηλώνουν οι προνομιούχοι κανακεμένοι του δημοσίου, οι ευνοημένοι των πελατειακών σχέσεων της κομματοκρατίας. «Εξεγείρονται» όσοι μπορούν γκανγκστερικά να εκβιάσουν. Οχι τους εξουσιαστές της χώρας, αλλά την άφωνη φωτοχολογιά. Απεργούν οι πρωταθλητές της κερδεμπορίας φαρμακοποιοί, οι μηχανοδηγοί του ΟΣΕ με 120.000 ευρώ ετησίως, οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία, στο μετρό, στα ΗΛΠΑΠ με μισθούς διπλάσιους (τουλάχιστον) της σύνταξης καθηγητών πανεπιστημίου.

Στην Ελλάδα αποκλείεται κοινωνική εξέγερση, γιατί τίποτα πια δεν κοινωνείται. Ούτε καν η απόγνωση. Δεν υπάρχει ούτε ο ελάχιστος ιστός κοινωνικής συνοχής, το μόνο που συντονίζει απρόσωπες μονάδες πολτώδους μάζας είναι οι συγκλίνουσες απληστίες. Ο Ελλαδίτης μοιάζει να έχει εκπέσει στην έσχατη υποστάθμη βαρβαρικής εξατομίκευσης: Κάθε «εγώ» απαιτεί ανεξέλεγκτη αυθαιρεσία και πανκυριότητα – ολοφάνερη στον τρόπο που οδηγούμε, που παρκάρουμε, που «διαλεγόμαστε», που εκλέγουμε συνδικαλιστικούς ηγέτες, που υπερψηφίζουμε τυράννους αδιάντροπης φαυλότητας ή εξόφθαλμης νοητικής ανεπάρκειας. Μοναδικό μέτρο αλήθειας των «αρχών» και «πεποιθήσεών» μας είναι το εγωτικό συμφέρον, η απληστία, η αυτοκολακεία με παραισθησιογόνες αυθυποβολές.

Το αναπότρεπτο και ακάθεκτα επερχόμενο ιστορικό τέλος της ελλαδικής κρατικής υπόστασης (μοιραία κατάληψη της οικονομικής καταστροφής που ήδη βιώνουμε και της απώλειας εθνικής κυριαρχίας που ο ολίγιστος πρωθυπουργός μας ομολόγησε) το εγγυώνται η έκλειψη αριστερού πολιτικού λόγου και η ανυπαρξία εκκλησιαστικού άξονα κοινωνικής συνοχής. Θα μπορούσαν να είναι δυο αναχώματα στη ζούγκλα της εγωκεντρικής αποθηρίωσης, δύο αντιστυλώματα των σχέσεων κοινωνίας. Γιατί μόνο η πολιτική Αριστερά κα η μη θρησκειοποιημένη Εκκλησία μπορούν να σαρκώσουν σε λαϊκή πράξη μια κοινωνιοκεντρική ανάκαμψη.

Υπάρχουν θεσμοί προορισμένοι να λειτουργούν σαν φορείς ηγετικής ευθύνης: Είναι η Ακαδημία Αθηνών, η Σύνοδος των Πανεπιστημιακών Πρυτάνεων, η ηγεσία του Δικαστικού Σώματος, η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Ομως ούτε που διανοούνται να ψελλίσουν κριτική αντίρρηση στον ολοκληρωτισμό και στην αυθαιρεσία της Κομματοκρατίας. Εξ άλλου, το μέγιστο που θα μπορούσε να ζητήσει κανείς από τους τιμημένους αυτούς με κορυφαία κοινωνική ευθύνη, θα ήταν να δώσουν μάχη για να πάψει η επίσημη δολιοφθορά της γλώσσας των Ελλήνων, να στιγματίσουν και απομονώσουν όσους διαστρέφουν μεθοδικά την ιστορική συνείδηση, του Ελληνισμού, να τολμήσουν καταγγελία επώνυμη των πολιτικών που παζαρεύουν παραχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας για να κερδίσουν την αλλοδαπή εύνοια. Τόσο μόνο.

Τα περισσότερα και θεμελιακά, την ευθύνη για την αλλαγή της κοινωνικής νοο-τροπίας, για το πέρασμα από την κτηνώδη, τυφλή απληστία στην ανθρώπινη χαρά των σχέσεων κοινωνίας, δεν μπορεί να τα περιμένει κανείς από διαχειριστές αξιωμάτων. Αυτά θα τα εμπνεύσει στους πολλούς ένας αριστερός πολιτικός λόγος, πολιτικό πρόγραμμα τίμια κοινωνιοκεντρικό. Οταν, παράλληλα, η «μικρά ζύμη» της ενοριακής κοινότητας θα μεταγγίζει οργανικά στο λαϊκό σώμα όχι ηθικολογίες, κηρύγματα και ακτιβισμό κοινής ωφέλειας, αλλά θα εγκεντρίζει σάρκα πολιτισμού (ποίηση, μέλος, ζωγραφιά, δραματουργία), δηλαδή «νόημα» ζωής μέσα από πράξη λατρείας.

Οσο το βλέμμα μας σταματάει στους ανάπηρους «από ιδιοτέλεια ή μικρόνοια» πολιτικούς και στα συμπτώματα εκθηρίωσης και ζούγκλας στον συλλογικό βίο, φυσικό είναι να γαντζωνόμαστε σε ψευδαισθήσεις: Πως, αν τάχα συσπειρωθούν κάποιες «υγιείς» κοινωνικές δυνάμεις, θα μπορούσαν να ξαναδώσουν αξιοπρέπεια στον Ελληνα και στην πατρίδα. Αλλά όσοι βλέπουν πέρα από τα συμπτώματα και εντοπίζουν τις αιτίες των συμπτωμάτων, συνειδητοποιούν (όχι χωρίς τρόμο) ότι είναι καθολικά το γένος των Ελλήνων που έχει εκπέσει σε δραματική παρακμή, μάλλον ανήκεστη. Παρακμή σημαίνει ότι υπάρχουν πολλές διάχυτες καλές προθέσεις, σώζεται ακόμα (στη γενέτειρα και στη διασπορά) ανθρώπινο δυναμικό ποιότητας, με ανιδιοτέλεια και λαμπρές ικανότητες, αλλά το δυναμικό αυτό είναι φανερά παροπλισμένο.

«Εχουν χαθεί τα κοινά κριτήρια αξιολόγησης ποιοτήτων, γι’ αυτό και η κοινωνία είναι αδιέξοδα υποταγμένη στη δικτατορία της μετριότητας, στον φασισμό της ασημαντότητας. Αυτός ο λαός που κάποτε καθολικά εγκολπωνόταν την ποιότητα της μουσικής και ποιητικής ανθοφορίας του ’60, σήμερα, από άκρη σε άκρη της Ελλάδας, τραγουδάει αποκλειστικά και μόνο υποπροϊόντα μουσικού και ποιητικού πρωτογονισμού. Στις εκθέσεις ζωγραφικής δεν στριμώχνονται οι επώδυνα φιλότεχνοι, σουλατσάρουν νεόπλουτα κομματικά στελέχη, συνδικαλιστές και «προμηθευτές» του δημοσίου που οι «καλλιτέχνες» τούς μπουκώνουν με «εφφέ». Στα σχολειά τα παραδομένα στον σκοταδισμό των «προοδευτικών» παρωπίδων, στα πανεπιστήμια τα συλημένα από την παράνοια του «ασύλου» μορφώνεται-μορφοποιείται ο ανθρωπολογικός τύπος της παρακμής. Φορέας μόνο δικαιωμάτων, ακτιβιστής ακοινώνητος, ηδονιστής ανέραστος, συντηρεί την εμπορευματοποιημένη light δημοσιογραφία, τον κρετινισμό της τηλεοπτικής ευτέλειας.

Ανάκαμψη από αυτή την εξευτελιστική παρακμή δεν είναι δυνατό να υπάρξει όσο απουσιάζει λόγος κοινωνιοκεντρικής πολιτικής και όσο απο τους επισκοπικούς «θρόνους» παρελαύνουν άνθρωποι ανυποψίαστοι για το εκκλησιαστικό γεγονός. Οι ετικέτες διαιωνίζουν ως «Αριστερά» την ψυχανωμαλία του Σταλινισμού ή τον καριερισμό του αριστεροκάπηλου μηδενισμού ή ακόμα και τον πασοκικό «σοσιαλισμό», τον πιο πειθήνιο παραγιό του αχαλίνωτου καπιταλισμού. Και το κατεξοχήν πεδίο όπου η εκκλησιαστική ποιότητα βρίσκεται σε απηνή διωγμό, είναι τα γραφειοκρατικά κέντρα εξουσίας της «εν Ελλάδι επικρατούσης θρησκείας».

«Οταν ο κλάδος της συκής γένηται απαλός και τα φύλλα εκφυή, γινώσκετε ότι εγγύς ο θέρος». Και αν δούμε πολιτικό λόγο, πολιτικό πρόγραμμα, τίμια κοινωνιοκεντρικό, όπως και αν δούμε ενορία που να σαρκώνει «νόημα» σχέσεων κοινωνίας, δυναμικής συνοχής, να ξέρουμε, μόνο τότε, ότι εγγίζει ανάκαμψη.

Posted: 13 Feb 2011 11:51 PM PST

Γιανναράς Χρήστος -Τα "ιστορικά στελέχη"

---

Δεν είναι δυνατό να μην υπάρχουν στο κυβερνών κόμμα βουλευτές, έστω μετρημένοι στα δάχτυλα, ικανοί να βλέπουν πού έχει οδηγήσει τη χώρα ο πρωθυπουργός αρχηγός τους. Δεν γίνεται, είναι αδιανόητο. Τουλάχιστον όσοι χλευάστηκαν κάποτε για «πατριωτισμό», όσοι διακινδύνευσαν κομματικά υπερασπίζοντας τη νοημοσύνη τους, όσοι θήλασαν με το μητρικό γάλα αίσθηση εντιμότητας και αυτοσεβασμού. Δεν μπορεί να μένουν αμέτοχοι στον πανικό που απλώνεται σαν ρίγος στη χώρα. Η εξουσιαστική ιταμότητα των υπαλλήλων της «τρόικας» δεν είναι συμπτωματική απρέπεια συμπεριφοράς. Είναι συνεπές αποκύημα του «κλίματος» των σχέσεών τους με την κυβέρνηση. Μην ξεχνάμε: Επτά μήνες, από την επομένη της ορκωμοσίας του, ο πρωθυπουργός σεργιάνιζε στα διεθνή κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος διαφημίζοντας την οικονομική χρεοκοπία της χώρας του, τη φαυλότητα, την ανυποληψία της. Και οι υποψήφιοι δανειστές ανέβαζαν συνεχώς τον πήχυ των τοκογλυφικών τους ορέξεων. Προτάσεις δανεισμού με ελάχιστο επιτόκιο, από τη Ρωσία και την Κίνα, τις απέρριπτε ασυζητητί – γιατί; Δεν το εξήγησε. Ωσπου ο δανεισμός από τις «αγορές» έφτασε να γίνει ανέφικτος και η χώρα παραδόθηκε «αυτονόητα» στην «τρόικα»: Υπέγραψε ο πρωθυπουργός την «άνευ όρων» παραίτηση (όλων μας) από κάθε μορφή εθνικής κυριαρχίας: οικονομική, εδαφική, υποδομών, παραγωγικών πηγών, εργασιακού δυναμικού, πολιτισμικών θησαυρισμάτων. Η πρόσφατη ξαφνική απαίτηση των άξεστων μανδαρίνων για 50 δισ. από την κρατική περιουσία ώς το 2015, συστοιχεί πλήρως με τη λογική του «Μνημονίου». Συνεπέστατα, λοιπόν, το «κλίμα» των σχέσεων της κυβέρνησης με τους μανδαρίνους τούς επιτρέπει συμπεριφορές αφεντικών προς δουλικά: Τον Δεκέμβριο, ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Πωλ Τόμσεν απερίφραστα βεβαίωνε «επενδυτές» στο Λονδίνο ότι «χρέος και έλλειμμα ήταν προσχήματα, στόχος πραγματικός του Μνημονίου με την Ελλάδα είναι οι εργασιακές σχέσεις και οι ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις» («Κ» 14.12.2010). Και πριν από λίγες μέρες σε δημόσια «συνέντευξή» τους και οι τρεις Υπατοι Αρμοστές στο ελλαδικό προτεκτοράτο νουθετούσαν τους ραγιάδες να συγκρατούν τις οιμωγές τους από τον ανασκολοπισμό που υφίστανται («Κ» 12.2.2011). Τα νευρόσπαστα μαθητούδια – οικονομικό επιτελείο(!) της κυβέρνησης μοιάζει να συμπεριφέρονται στην τρόικα όπως οι πειθαρχημένοι εντολοδόχοι στους εκπροσώπους των εντολέων τους. Στο τιμόνι της χώρας η γκροτέσκα φιγούρα. Πρωθυπουργός τόσο μειωμένων προσόντων και αδικημένης φυσικής σερμαγιάς που στην Ιστορία, το ξέρουμε όλοι, εμφανίζονται οι ανάλογοι μόνο για να συνοδέψουν μια σημαδιακή καταστροφή ή μια ανυπόφορη ατιμία. Αποκλείεται κάποιοι βουλευτές, κάποια «ιστορικά στελέχη» του κυβερνώντος κόμματος, να μην βλέπουν την ανεπάρκεια, να μην έχουν τεκμήρια για τον προκαθορισμό του μοιραίου ρόλου του. Εμείς, οι πολλοί, βυθιζόμαστε στον πανικό μόνο από τις εκτιμήσεις που μας επιτρέπουν οι ακατάσχετες τηλεοπτικές εμφανίσεις του, η αμήχανη, στερεότυπη ταυτολογία του, τα παιδαριώδη ρητορεύματά του. Εκείνοι, τα στελέχη του κόμματος, πρέπει να ξέρουν τα αίτια που τους υποχρεώνουν σε ανοχή, σε σιωπή. Φυγομαχούν και το πληρώνει η φτωχολογιά. Ποτέ, καμιά κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν εξουθένωσε τόσο μεθοδικά τα μικρά και μεσαία εισοδήματα, τις ελπίδες και την αξιοπρέπεια του βιοπαλαιστή. Δεν αισθάνονται προσωπικά εκτεθειμένοι όσοι ταυτίζουν ή ταύτισαν το όνομά τους, τη ζωή και την τιμή τους, με τέτοιου «Σοσιαλισμού» Πανελλήνιο Κίνημα; Αν σπίθιζε ίχνος ευφυΐας (κυρίως: ίχνος ειλικρίνειας προθέσεων), ακόμα και τη διαχείριση του τοκογλυφικού Μνημονίου μπορούσαν να τη χρησιμοποιήσουν σαν μοχλό για ρηξικέλευθεη σοσιαλιστική πολιτική: Να απαγορεύσουν αποτελεσματικά κάθε αντικοινωνική εκβιαστσική απεργία, απεργία «κοινωνικού κόστους» – όταν η δημοκρατία υπερασπίζει την κοινωνική δικαιοσύνη δεν φοβάται να κατεβάσει και τον στρατό. Να πατάξουν τους απεργούς της απληστίας, φορτηγατζήδες, φαρμακοποιούς, οδηγούς των κοινωνικών (μαζικών) μέσων μεταφοράς, τους γιατρούς που παζαρεύουν το λειτούργημά τους. Κοντολογίς, να στήσουν τίμιο κοινωνικό κράτος. Τις προάλλες βρέθηκε, επιτέλους, Ελληνας δημοσιογράφος (όσο κι αν μοιάζει απίστευτο) με την τόλμη να θέσει στην τρόικα το ερώτημα που βράζει στο στήθος κάθε νοήμονα πολίτη: Γιατί οι τοποτηρητές των δανειστών μας επαγρυπούν με τόσο ζήλο και ακρίβεια για τα μέτρα που τσακίζουν τη φτωχολογιά (μείωση μισθών και συντάξεων, αύξηση του ΦΠΑ, απελευθέρωση συμβάσεων εργασίας, αύξηση ορίου ηλικίας για τη συνταξιοδότηση, συγχωνεύσεις σχολείων και χίλια δύο ανάλογα), αλλά δεν εμφανίστηκαν ποτέ να ψελλίζουν λέξη για το αμείωτο όργιο χρηματοδότησης των κομμάτων από το κράτος, ούτε λέξη για χαλινό στο αδιάντροπο «πάρτι» των αναρίθμητων υπαλλήλων της Βουλής, λέξη για μείωση των εσόδων (άμεσων και έμμεσων) των βουλευτών. Δεν αναφέρθηκε ποτέ η τρόικα στο ξετσίπωτο σκάνδαλο των χρυσοπληρωμένων μελών Δ.Σ. σε εταιρείες του Δημοσίου, πάντοτε πολυάριθμες. Δεν απαίτησε ποτέ να οδηγηθούν στο εδώλιο και να δικαιολογήσουν για ποια προσφορά έργου αμείβονταν επί δεκαετίες ως Κροίσοι οι τάχα και «σύμβουλοι» των εκάστοτε προέδρων της ΕΡΤ, της ΔΕΗ, των Ελληνικών Πετρελαίων, του Βάμβακος και απειράριθμων άλλων αποφύσεων του κομματικού κράτους. Ο Αναστάσιος Πεπονής, ο Απόστολος Κακλαμάνης, ο Αντώνης Λιβάνης, ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο Γεράσιμος Αρσένης, ο Γιώργος Ρωμαίος, ο Γιάννης Καψής. Ταύτισαν τη ζωή τους και το όνομά τους με το ΠΑΣΟΚ, γόνιμα ή άγονα, δικαιωμένα ή αδικαίωτα. Πάντως, έφτιαξαν ο καθένας μιαν εικόνα μάλλον διαφοροποιημένη από τον παπανδρεϊκό αμοραλισμό, από το δόγμα του «όλα επιτρέπονται» για την ηδονή της εξουσίας, ακόμα και το ξεπούλημα εθνικής κυριαρχίας σε κάποιο Νταβός. Σήμερα το παπανδρεϊκό δόγμα κυριαρχεί αυτονόητα σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Εχει εξαφανίσει τη διάκριση Αριστεράς και Δεξιάς, ακεραιότητας και φαυλότητας, ελληνικής (πολιτισμού) συνείδησης και μηδενιστικού «Διεθνισμού». Το πελατειακό κράτος, η χυδαία κομματοκρατία, συμπαίζει με την τρόικα για να περισώσει προνομίες. Οι «κομμουνιστές» μια γροθιά με τα «ρετιρέ», η Διαμαντοπούλου συνεχίζει την αποστολή της Γιαννάκου. Και στο τιμόνι η γκροτέσκα φιγούρα, ο ολίγιστος των Παπανδρέου. Τα παρέδωσε όλα μεθοδικά στις «αγορές», με αντάλλαγμα να τον αφήνουν να παίζει με το παιχνιδάκι της εξουσίας. Αποκλείεται κάποια «ιστορικά στελέχη» να μην βλέπουν τι διακυβεύεται. Και είναι οι μόνοι που μπορούν αποτελεσματικά να δράσουν.

ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ

Δευτέρα βράδυ, γύρω στις 8:30, κατεβαίνω τις σκάλες του ΜΕΤΡΟ στην Ομόνοια. Ο Φάνης ένας νέος γύρω στα τριάντα  προπορεύεται παραμιλώντας. Θα είναι κανένα πρεζόνι σκέφτηκα. Η ηλεκτρική ταμπέλα της πλατφόρμας έδειχνε ότι το επόμενο τραίνο φθάνει σε 4 λεπτά και κάθισα σε μία σειρά καθισμάτων, δίπλα μου ήλθε και ο Φάνης.

“Δεν το πιστεύω ρε πούστη μου” τον άκουσα να παραμιλάει και τον ρώτησα τι συμβαίνει. Μου είπε το όνομα του και στη συνέχεια μου ανέφερε ότι δούλευε για 30 € μεροκάματο σε ένα τυπογραφείο από τις 7 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα, σε ένα υπόγειο με τα μελάνια να μυρίζουν όλη μέρα και να τον διαπερνάνε μέχρι το κόκαλο.

Το αφεντικό του πρότεινε να πάρει μερικές ημέρες άδεια γιατί φαινόταν κουρασμένος και όταν επέστρεψε στη δουλειά τον είχε αντικαταστήσει ένας Πακιστανός, που δούλευε για 15 €. Έμεινε άνεργος και τώρα απασχολείται part time 3 ημέρες την εβδομάδα αλλά τα λεφτά δεν τον φθάνουν πλέον και έχει να φροντίσει και τη μητέρα του. Τι να κάνω, να διαμαρτυρηθώ; θα με πούνε και ρατσιστή, δεν το πιστεύω ρε πούστη μου.

Στο τραίνο καθίσαμε πάλι μαζί όπου προσπάθησα να τον ενθαρρύνω και του επεσήμανα  ότι δεν είναι ο μόνος νέος που ευρίσκεται σε αυτή την κατάσταση και πως όλοι αγωνιζόμαστε και ελπίζουμε να αλλάξουν τα πράγματα και η Ελλάδα να επανέλθει στους Έλληνες.

Στην επόμενη στάση τον χαιρέτισα για να αλλάξω σε λεωφορείο, και φεύγοντας ακούω το Φάνη πίσω μου “Σας ευχαριστώ κύριε”!

Αυτόπτης  μάρτυρας

Ηλίας Σταμπολιάδης

Καθηγητής  Πολυτεχνείου Κρήτης

Ιακωβίδης Όθων - Το “COLPO GROSSO”

ΠΗΓΗ: http://thalamofilakas.blogspot.com/2011/02/colpo-grosso.html

Το “COLPO GROSSO”

Όθων Ιακωβίδης

Βγήκανε χθές οι εξουσιολάγνοι τελάληδες στα πορτοπαράθυρα των καναλιών να βροντοφωνάξουν τα καλά μαντάτα, να ηρεμήσει το πόπολο.

«Δεν θα πουλήσουμε τα βουνά και τις ραχούλες, δεν θα πουλήσουμε Ελληνική γή», είπε ο υπουργός/ανδρείκελο των δανειστών μας, ο επονομαζόμενος και «ποντικομαμή».

«Θα φέρουμε νόμο που δεν θα επιτρέπει την πώληση γής», αποφάνθηκε ο Πρόεδρος των απανταχού της Γής ευρισκομένων Σοσιαλιστών, Πρωθυπουργός της Ελλάδας, εμπνευστής και εκτελεστής του συμβολαίου θανάτου της Ελληνικής Οικονομίας, κληρονόμος του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος (Πα.Σο.Κ) του Ανδρέα Παπανδρέου, o αποκαλούμενος από την Τουρκική διπλωματία «Giorgos kardash».

Οι ιστορικές αυτές δηλώσεις, έβαλαν τα πράγματα στη θέση τους, μετά την ιταμή πρόκληση της κοινής γνώμης από τους υπαλλήλους της «τρόϊκας» που είχαν το θράσσος να πουν την αλήθεια κατάμουτρα σ’ ένα λαό που οι ηγέτες/δυνάστες του, θέλουν (και το κάνουν με πολλή επιτυχία) να του παρουσιάζουν τη μέρα για νύχτα.

Αυτοί, οι ηγέτες/δυνάστες του, που παριστάνουν τους πατριώτες, την ίδια στιγμή που υπογράφουν την άλωση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας ή παριστάνουν τους σοσιαλιστές την ίδια στιγμή που επιβάλλουν και εφαρμόζουν τα πιο ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα, μπορούν να τα ανεχθούν και να τα επιτρέψουν όλα, εκτός από την αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου τους, που κρύβεται πίσω από το προσωπείο του λαοπρόβλητου ηγέτη.

Και, δεν μπορούν να το επιτρέψουν, διότι το πραγματικό τους πρόσωπο είναι τερατωδώς άσχημο και αποκρουστικό.

Είναι το πρόσωπο της προδοσίας της ελπίδας για καλύτερο αύριο, ενός ιστορικού και μαρτυρικού λαού, που διεκδίκησε και κέρδισε το δικαίωμα σ΄αυτή τη ελπίδα, με εκατόμβες νεκρών και ποτάμια αίματος στο θυσιαστήριο της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας.

Αυτό το ποτάμι αίματος και τα σύννεφα των, θυσιασμένων για την Ελευθερία, Ελληνικών ψυχών, δεν είναι λογοτεχνικό δημιούργημα. Αποτελούν υπαρκτή οντότητα σφηνωμένη στον σκληρό πυρήνα της ύπαρξης κάθε Έλληνα και Ελληνίδας. Και, όταν ενεργοποιείται αυτός ο σκληρός πυρήνας, από προκλήσεις κάποιου εχθρού, εκρύγνυται η «βόμβα της Ελληνικής ιδιοσυστασίας», τη δύναμη της οποίας, κανένας ως τώρα, εχθρός, δεν μπόρεσε να νικήσει.

Γνωρίζοντας αυτή την ιστορική πραγματικότητα, ο εχθρός κρύβεται σήμερα πίσω από οικεία πρόσωπα, ευγενή χαμόγελα, ωραίους τρόπους, «πιασιάρικες ταμπέλες», πειστικές ρητορίες, λαμπρές τελετές, φρου-φρου κι αρώματα.

Αυτή τη μάσκα τράβηξε (άθελά της) η τρόϊκα κι αμέσως έσπευσαν οι μακιγιέρ της προπαγάνδας να την αποκαταστήσουν με τις παραπάνω δηλώσεις περί μη πώλησης Ελληνικής γής.

Και ώ του θαύματος ! :

1ον) κανένας από την αντιπολίτευση των ανδρείκελων δεν τόλμησε να πεί το αυτονόητο: ότι το πρόβλημα δεν είναι αν η τρόϊκα ή η κυβέρνηση θα αναγγείλει την πώληση (ή «αξιοποίηση») Ελληνικών περιουσιακών στοιχείων αξίας 50 δίς Ευρώ, αλλά η ίδια η απόφαση γι αυτή την πράξη αποποίησης εκμετάλλευσης μεγάλης κλίμακας δικών μας περιουσιακών στοιχείων, από εμάς.

Δηλαδή, γιατί; (με ποια λογική;) ο Γερμανός, ο Γάλλος , ο Αμερικάνος ή ο Κινέζος μπορεί να εκμεταλλευτεί επικερδώς κάτι που θα πληρώσει για να το εκμεταλλευτεί, ενώ εμείς που το έχουμε τζάμπα, δεν μπορούμε;

Σήμερα, για να γίνει εκμεταλλεύσιμη μία (οποιαδήποτε) αξία, αρκεί να έχεις

* την προς εκμετάλλευση αξία,

* το know-how (τη γνώση) εκμετάλλευσής της, και

* το απαιτούμενο χρήμα.

Το know-how και το χρήμα, πωλούνται στη διεθνή αγορά. Την προς εκμετάλλευση αξία, την έχουμε (είναι αυτή που θα πουλήσουμε ή θα «αξιοποιήσουμε» παραδίδοντάς την έναντι κάποιου αντιτίμου).

Γιατί, λοιπόν, θα δώσουμε σε κάποιον άλλο την εκμετάλλευση μίας πλουτοπαραγωγικής πηγής μας που και εμείς μπορούμε να εκμεταλλευθούμε;

Να ένα ερώτημα για να μπεί το μυαλό σε λειτουργία.

Και, γιατί η αντιπολίτευση, δεν θέτει αυτό το ερώτημα ουσίας , αλλά έχει χαλάσει τον κόσμο με το «γιατί η τρόϊκα είπε πρώτη αυτό που θα έπρεπε να πεί πρώτη η κυβέρνηση»;

Μήπως επειδή και αυτή φοράει και μοιράζεται το ίδιο προσωπείο με την κυβέρνηση;;;

Να κι ένα άλλο ερώτημα για να μπεί το μυαλό σε λειτουργία.

2ον) Κι ας έλθουμε τώρα στο COLPO GROSSO.

Είναι κλασσική η μέθοδος των απατεώνων που, προκειμένου να αρπάξουν αυτό που θέλουν, τραβούν την προσοχή του θύματός τους, κάπου αλλού. Π.χ μία ομάδα τριών κλεφτών που θέλει να κλέψει το ταμείο ενός περιπτέρου, χωρίζεται και, οι δύο πάνε και, με «αδέξιο» τρόπο, κλέβουνε καραμέλες που είναι εκτεθημένες έξω από το περίπτερο. Ο περιπτεράς που τους αντιλαμβάνεται, βγαίνει έξω και τους κυνηγά, ενώ ο τρίτος της παρέας, ανοίγει το αφύλαχτο, πλέον, συρτάρι και σουφρώνει το ταμείο, που ήταν και ο στόχος της παρέας.

«Δεν θα πουλήσουμε τα βουνά και τις ραχούλες, δεν θα πουλήσουμε Ελληνική γή», είπε ο υπουργός/ανδρείκελο των δανειστών μας, ο επονομαζόμενος και «ποντικομαμή».

«Θα φέρουμε νόμο που δεν θα επιτρέπει την πώληση γής», ήρθε και συμπλήρωσε ο ΓΑΠ.

Όλων τα βλέμματα (με τη βοήθεια και των χρυσοπληρωμένων αβανταδόρων) στραφήκανε στη γή, στις καραμέλες. Το συρτάρι με το ταμείο (τα πετρέλαια, το αέριο, το ουράνιο και ο χρυσός) έχουν μείνει αφύλαχτα.

Γι’ αυτά, δεν μας είπαν απολύτως τίποτε, η «ποντικομαμή» και ο «Giorgos kardash».

Και, γεννάται τα ερώτημα: Λέτε να «μας την κάνουν» ;;;;

Και, αμέσως γεννάται το επόμενο ερώτημα: Και εμείς (ο γιός του «περιπτερά») θα καθόμαστε να δούμε αν μας τα πάρουν, ή θα μπούμε μέσα να φυλάξουμε «το συρτάρι»;;;;;;

Η «Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών ΣΠΙΘΑ», με μπροστάρη τον μεγάλο Μίκη Θεοδωράκη, μας καλεί να μπούμε μέσα να φυλάξουμε «το συρτάρι».

Θα προτάξουμε τα κορμιά μας, με κίνδυνο να πλακωθούμε και στο ξύλο, ή θα προτιμήσουμε την φιλήσυχη και ευγενική παρέα των προσωπιδοφόρων της οικογενειοκρατούμενης Ολιγαρχίας, που μας αφήνει να γλύψουμε και κάποιο κόκαλο από αυτά που «μαζί τα φάγαμε» ;;;;

Σταμπολιάδης Ηλίας - Το όχημα της αυτοκτονίας

Το όχημα της αυτοκτονίας

Εμείς δεν παράγουμε αυτοκίνητα και απλά ένας ελάχιστος αριθμός συμπολιτών μας απασχολείται με την εμπορία τους έναντι κάποιας αμοιβής η οποία είναι σχετικά μικρή σε σχέση με την αξία του αυτοκινήτου. Προφανώς το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων μεταναστεύει στο εξωτερικό τη στιγμή που η χώρα βρίσκεται σε κρίση, το χρέος είναι τεράστιο, το εξωτερικό ισοζύγιο πληρωμών είναι αρνητικό, η παραγωγικότητα πολύ χαμηλή, η ανεργία έχει φθάσει στα ύψη και οι μισθοί έχουν ελαττωθεί. Αυτή ακριβώς τη δύσκολη κατάσταση έρχεται να επιδεινώσει η εξαγγελθείσα απόσυρση των παλαιών αυτοκινήτων για την αγορά καινούργιων προς τελικό όφελος των βιομηχανικά αναπτυγμένων χωρών και των τραπεζών που θα χορηγήσουν τα δάνεια για την αγορά των καινούργιων αυτοκινήτων.

Το μέτρο αυτό έρχεται ακόμη να αυξήσει την ανεργία στα συνεργεία αυτοκινήτων που απασχολούν δικούς μας εργαζομένους, πολύ περισσότερους από ότι απασχολεί η εμπορεία καινούργιων αυτοκινήτων. Επιπλέον εάν υπάρχουν αποταμιεύσεις αυτές θα μεταναστεύσουν στο εξωτερικό ενώ θα μπορούσαν να δοθούν κίνητρα για να διατεθούν σε αναπτυξιακές επενδύσεις ή ακόμη και σε οικοδομές που δίνουν εργασία σε ντόπια εργατικά χέρια.

Είναι προφανές ότι γίνεται μία συγκροτημένη προσπάθεια κατά της πραγματικής οικονομίας της χώρας, που την οδηγεί ακόμη πιο βαθειά στην υποτέλεια και τον εξαφανισμό υπέρ μιας μεθοδικά επιβαλλομένης παγκόσμιας διακυβέρνησης εξαρτημένων και αδύναμων κρατών. Δυστυχώς ο λαός έχει εκμαυλιστεί από την συνεχή προπαγάνδα της ηδονιστικής συμπεριφοράς για κατανάλωση προϊόντων που δεν παράγει ο ίδιος και λίγο πριν την επερχόμενη καταστροφή έχει την ψευδαίσθηση της ευδαιμονίας.

Η διεφθαρμένη κομματική ηγεσία δεν αντιδρά στο μέτρο αυτό. Η ΝΔ, ούσα συνένοχος της  νεοταξικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, είχε και η ίδια εφαρμόσει το ίδιο μέτρο πριν τις εκλογές του 2009 ενώ τα κόμματα της αριστεράς  παγιδευμένα στο δόγμα των αδιάκριτων παροχών δεν τολμούν να μιλήσουν παρά το γεγονός ότι το μέτρο ευνοεί εξόφθαλμα τη μετανάστευση του χρήματος προς τα κέντρα του κεφαλαίου, το οποίο υποτίθεται ότι μάχονται. Τελικά το μέτρο της απόσυρσης είναι ένα από τα πολλά οχήματα που μας οδηγούν στην αυτοκτονία. Αλλοίμονο στην Ελλάδα, αλλοίμονο στους Έλληνες.

Ηλίας Σταμπολιάδης
Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης

Γιανναράς Χρήστος - Πυξίδα, δηλαδή συλλογική ταυτότητα

---

Πυξίδα, δηλαδή συλλογική ταυτότητα Posted: 23 Jan 2011 11:10 PM PST H γλώσσα των αριθμών είναι κατακέφαλη, δεν αφήνει περιθώρια για εξωραϊστικές παραναγνώσεις και στρουθοκαμηλισμούς. Yστερα από δεκαέξι μήνες βάναυσης αντικοινωνικής πολιτικής και άθικτες τις φεουδαρχικές προνομίες της κομματοκρατίας, οι δημοσκοπήσεις συνεχίζουν να ευνοούν την κυβέρνηση, να καταβαραθρώνουν την αξιωματική αντιπολίτευση («Πολιτικό Βαρόμετρο» – «K» 14-1-2011). Tι περισσότερο θέλει να δει η N. Δ. για να αντιληφθεί ότι και από τη σημερινή της ηγεσία οι πολίτες δεν περιμένουν τίποτα, δεν ελπίζουν τίποτα; H λαϊκή απογοήτευση ή περιφρόνηση γι’ αυτό το κόμμα είναι ίδια. Mόλις ένα 6% των δημοσκοπηθέντων θα προτιμούσε κυβέρνηση της N. Δ., τέσσερις φορές λιγότεροι από όσους συνεχίζουν να επιθυμούν το ΠAΣOK. Bέβαια, τα ποσοστά προτιμήσεων κυβέρνησης αντιπροσωπεύουν μάλλον το στενό πελατολόγιο των «κομμάτων εξουσίας», πολίτες δεσμευμένους από τα κόμματα με εξαρτήσεις συμφερόντων. Mοιάζει μάλλον αδύνατο η ελλαδική κοινωνία, έστω και στη σημερινή της αποτελμάτωση, να έχει ποσοστό 32% (6+26%) των πολιτών της διανοητικά καθυστερημνένους: ανιδιοτελείς υποστηρικτές των δύο κομμάτων που απεργάστηκαν την εξευτελιστική καταστροφή της χώρας. Γι’ αυτό και αλλάζουν τα ποσοστά προτιμήσεων όταν το ερώτημα διερευνά απλώς την πρόθεση ψήφου στις σημερινές συνθήκες. Πάντως η γλώσσα των αριθμών παραμένει απερίφραστη: κάτι άλλο περιμένει η ελλαδική κοινωνία από τον Aντώνη Σαμαρά. O, τι έχει επιτελέσει ή έχει προσπαθήσει ώς σήμερα δεν έπεισε, δεν κέρδισε την εκτίμηση, τη συναίνεση, τις επενδύσεις ελπίδας των πολιτών. Δεν το βλέπουν στους αριθμούς οι της N. Δ.; Eίναι ο δεύτερος αρχηγός τους που νικάται κατά κράτος από τη μειονεκτικότερη ποτέ φιγούρα του πολιτικού σκηνικού. Δεν διερωτώνται, γιατί; Eίναι ολοφάνερα τόσο άτολμος όσο και ο αλγεινού, εξευτελιστικού τέλους προκάτοχός του. Δεν τολμάει να απομακρύνει από κοντά του, να διαστείλει τη δημόσια εικόνα του, από πρόσωπα τεκμηριωμένης ανικανότητας, φαυλότητας, χαμαιλεοντικής ευτέλειας, επειδή τον υποστήριξαν όταν διεκδίκησε την ηγεσία του κόμματος! Aναδιάρθρωσε πρόσφατα την «ηγετική ομάδα», τους επιτελείς του υποτίθεται. Kαι εντελώς προκλητικά, δίχως προσχήματα, έδειξε ότι μοναδικός στόχος του «ανασχηματισμού» ήταν να κολακέψει φτηνά και να δελεάσει, για να τους συγκρατήσει στο κόμμα, βουλευτές που αλλοιθώριζαν προς το καινούργιο, εξόφθαλμα θνησιγενές κομματικό μόρφωμα της «Δημοκρατικής Συμμαχίας». Διερωτάται ο στοιχειώδους νοημοσύνης πολίτης: Aν υπάρχουν βουλευτές τέτοιας αμβλύνοιας ώστε να ερωτοτροπούν με ηγέτιδα σύμβολο του παλαιοκομματισμού και της καιροσκοπικής ιδιοτέλειας, γιατί τους χρειάζεται στο «ανανεωτικό» του εγχείρημα ο A. Σαμαράς; Eίναι σίγουρο ότι οι αρχηγός της N. Δ. θα συμφωνούσε απόλυτα με τους επιγραμματικούς εντοπισμούς του Aλέξη Παπαχελά («K» 13-1-2011): «H Eλλάδα πρέπει να αλλάξει, να φύγει το μεγαλύτερο κομμάτι ενός σάπιου πολιτικού συστήματοις, να πάνε φυλακή όσοι έκλεψαν και να μπουν κανόνες και θεσμοί στη λειτουργία της χώρας». Θα συμφωνούσε, αλλά είναι πια περισσότερο από φανερό ότι δεν έχει τη στόφα για να κάνει πράξη τα όσα ίσως καταλαβαίνει για σωστά. Bαδίζει ακριβώς στα χνάρια του θλιβερού προκατόχου του, άτολμος, μοιραίος και άβουλος. Aν υπάρχουν ακόμα στο κόμμα του άνθρωποι με σοβαρότητα και σθένος, οφείλουν έγκαιρα να αποτρέψουν μιαν ακόμα εκλογική πανωλεθρία. Που μοιάζει αναπότρεπτη, όσο αυτό το κόμμα παραμένει ασπόνδυλο, δίχως ραχοκοκαλιά οράματος κοινωνικού, δίχως πίστη σε προτεραιότητες αναγκών πέρα από την καταναλωτική ηδονοθηρία. Eνας ιδιοφυής σε ορθολογικές πρακτικές πολιτικός δεν αρκεί για να βγάλει την Eλλάδα από το αδιέξοδο – το απέδειξε η περίπτωση Στέφανου Mάνου. Oύτε ένας πολιτικός με επίλεκτο προσωπικό επιτελείο – το απέδειξε η πρώτη τετραετία Σημίτη. Kαι ούτε λόγος βέβαια για μάστορες του εντυπωσιασμού (Aβραμόπουλος, Aλαβάνος) ή για ατσίδες σε παρασκηνιακές «δικτυώσεις» (Θεοδώρα Mητσοτάκη). Eίναι πασίδηλο ότι η Eλλάδα χρειάζεται πολιτικόν με αρετή και τόλμη κοινωνικού μεταρρυθμιστή. Kαι η κοινωνική μεταρρύθμιση δεν μπορεί να είναι τεχνοκρατικό μόνο εγχείρημα, ούτε παράγωγο απομίμησης «προοδευτικών» συνταγών, εισαγόμενων ιδεολογημάτων. O Aντώνης Σαμαράς είχε την ευκαιρία να ξαναστήσει από την αρχή, ρεαλιστικά και τίμια, ένα «Λαϊκό» κόμμα. Eπιστρατεύοντας ανθρώπινη ποιότητα άλλη από αυτή των αθυρμάτων της μικροκομματιής, ψυχοπαθολογικής μονοτροπίας. Oμως τέτοια τολμήματα δεν υπαγορεύονται από άλλους, κυοφορούνται και γεννιούνται στον χαρισματικό ηγέτη, προϋποθέτουν προσωπικό πάθος για το όραμα. H πολιτική παράταξη, της οποίας ηγείται ο A. Σαμαράς, δεν έπεισε ποτέ ότι εκπροσωπεί στόχους κοινωνικούς διαφορετικούς από τον Iστορικό Yλισμό του χυδαίου καταναλωτισμού. Oι επαγγελίες της διανθίζονταν κάποτε με ιδεαλιστικές φιοριτούρες «ελληνοχριστιανιακών αξιών» εισαγόμενες από τη Bάδη και τη Xαϊδελβέργη, άσχετες και με την ελληνικότητα της ζωντανής ιστορικής συνέχειας και με την εκκλησιαστική σάρκα της λαϊκής παράδοσης. Eυτυχώς τα ελληνοχριστιανικά ιδεολογήματα εξευτελίστηκαν οριστικά και τέλειωσαν ιστορικά με τη χούντα του ’67-’74. Aλλά στη θέση τους δεν μπήκε τίποτα, η ανικανότητα Kαραμανλή του «εθνάρχη» να συνειδητοποιήσει τις συνέπειες του κενού θα παραμείνει παροιμιώδης. O Iστορικός Yλισμός («αυτοσυνειδησία του Kαπιταλισμού», πάντοτε κατά τον Λούκατς) απόμεινε κυρίαρχη ιδεολογία, αλλά και πολιτική πρακτική στη μεταπολιτευτική Eλλάδα – μελετώντας τα ενεργήματα όλων των υπουργών Παιδείας, ανεξαρτήτως κόμματος, από το ’74 ώς σήμερα, μπορεί οποιοσδήποτε να σπουδάσει τις οργανικές αιτίες της αλογίας και αντικοινωνικής βαναυσότητας που κυριαρχεί πια στη χώρα. Tις αιτίες της αγλωσσίας και του αφελληνισμού των συνειδήσεων. Στη σημερινή παντοδαπή καταστροφή, ένα βήμα πριν από το ιστορικό τέλος, οδήγησαν την Eλλάδα οι πολιτικές του έμπρακτου Iστορικού Yλισμού. Δεν υπάρχει κόμμα που να διαφοροποιείται, έστω κι αν κάποιοι το καμώνονται. Oμως μόνο ένα κόμμα που θα κομίζει πρόταση κοινωνιοκεντρική, μαχητικά αντίπαλη της ιστορικο-υλιστικής βαρβαρότητας, μπορεί να βγάλει τη χώρα από τον εφιάλτη. Tο βεβαιώνει η απλή λογική και η ιστορική πείρα.

Ξυδιάς Βασιλης- Το πόρισμα Siemens: Οι μίζες της μη-αλλαγής

Το πόρισμα Siemens: Οι μίζες της μη-αλλαγής

Πηγή: Αντίφωνο, Σάββατο, 22 Ιανουάριος 2011 16:39Αρθογραφία

 Το «μη-πόρισμα» για τη Siemens είναι πιο αποκαλυπτικό απ’ ό,τι θα ήταν οποιοσδήποτε καταλογισμός ευθυνών. Έρχεται κι αυτό να επιβεβαιώσει με το δικό του τρόπο ό,τι εξ αρχής γνωρίζαμε: πως το σημαντικότερο στοιχείο του σκανδάλου είναι η συνενοχή ΠΑΣΟΚ και ΝΔ· πως τα δύο αυτά κόμματα που κυβερνούν τη χώρα μοιράστηκαν μεταξύ τους τεράστιες μίζες, προερχόμενες από παράνομη «ανακύκλωση» δημοσίου χρήματος, υπό καθεστώς συναποδοχής και αλληλοσυγκαλήψεως.

Και αναρωτιέμαι: Για ποιο λόγο το κάνουν αυτό; Αφελής ίσως η απορία, αλλά για σκεφτείτε το κι εσείς! Το να τα έπαιρνε ο ένας από τους δύο προκειμένου να ενισχύσει τη δύναμή του εις βάρος του άλλου θα ήταν, ας πούμε, λογικό. Εδώ όμως τα παίρνουν και οι δύο από κοινού, ενισχύοντας εξ ίσου τον οικονομικό προϋπολογισμό τους, εις βάρος ποιανού;
[Να πρόκειται, όπως ισχυρίζονται τα μικρότερα κόμματα, για συμπαιγνία του «δικομματισμού» εναντίον τους; Αμφιβάλλω. Διότι, πρώτον, πρέπει να δεχθούμε ότι δεν συμμετέχουν κι αυτά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στο ίδιο παιχνίδι (πράγμα καθόλου βέβαιο, αν θυμηθούμε τις καταγγελίες Κοροβέση ή τις αδιαφανείς ενισχύσεις του ΚΚΕ), και δεύτερον, πρέπει να υποθέσουμε ότι τα μικρά κόμματα αποτελούν όντως πραγματική απειλή για τους δυο μεγάλους (ενώ είναι βέβαιο πως και μόνα τους, που λέει ο λόγος, να κατέβαιναν στις εκλογές πάλι το ίδιο ποσοστό θα έπαιρναν). Άλλο είναι λοιπόν το θέμα.]
Το πράγμα είναι μάλλον απλό. Η πολιτική είναι ακριβό σπορ· για λίγους. Έτσι είναι και έτσι πρέπει να μείνει. Κι όσο πιο πολύ μειώνεται η εμπιστοσύνη και η εθελοντική συμμετοχή του λαού στα κόμματα, τόσο πιο αναγκαίο είναι να ορθώνονται τείχη που εμποδίζουν την παρείσφρηση οιουδήποτε «τρίτου» επίδοξου ανταγωνιστή – προερχόμενου είτε από τον λαό, είτε από κάποια άλλη πτέρυγα της ελίτ. Εν τέλει αυτός που ουσιαστικά θίγεται απ’ αυτή την παράβαση του πολιτικού fair-play δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον πολίτη, που θα υποστεί την αυξημένη πλύση εγκεφάλου από τα υψηλότερα προεκλογικά μπάτζετ.
Αλλιώς θα κινδύνευε να χαθεί πλήρως ο έλεγχος. Η «ακριβοποίηση» της πολιτικής (και ζητώ συγγνώμη για το βαρβαρικό νεολογισμό) είναι ένα ακόμα μέτρο άμυνας του πολιτικού συστήματος, που προστίθεται στους λοιπούς θεσμικούς, οικονομικούς και επικοινωνιακούς φραγμούς ώστε τίποτε να μην κινδυνέψει να αλλάξει.
Αυτή είναι, θάλεγα, η αξία του σκανδάλου Siemens. Ότι υπογραμμίζει το ήδη γνωστό και προφανές: πως εδώ και πολλά πλέον χρόνια το πολιτικό μας σύστημα δεν πηγάζει από τον λαό και δεν βασίζεται στο λαό, αλλά στο ιδιόμορφο καθεστώς διαπλοκής μεταξύ κομματοκρατίας, ΜΜΕ και κρατικοδίαιτης παρασιτικής ολιγαρχίας.  

[Καθεστώς που διογκώθηκε τη δεκαετία του ’90 δια των περιβόητων «μεγάλων έργων» και των «Ολυμπιακών Αγώνων» (ελπίζω να επανέλθω στο θέμα αυτό σε ένα επόμενο σημείωμα).]
Δεν πρόκειται λοιπόν απλώς για την ηθική αναλγησία κάποιων πολιτικών. Το σκάνδαλο Siemens είναι μια έμπρακτη ομολογία της αδυναμίας των δύο φορέων εξουσίας να διατηρήσουν την πολιτική τους ισχύ με τρόπο νόμιμο και εντός του συνταγματικού πλαισίου. Μια ομολογία ότι από εκφραστές της λαϊκής κυριαρχίας έχουν μετατραπεί στους κύριους παράγοντες υπονόμευσής της.
Να κληθεί, λέει, να απολογηθεί ο Σημίτης αν γνώριζε ή αν δεν γνώριζε για τα χρήματα που το δεξί του χέρι εισέφερε στο κομματικό ταμείο. Αστεία πράγματα (αλλοίμονο αν δεν γνώριζε).
Πράγματι, να κληθεί ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Όχι όμως για να ομολογήσει τη προφανή συμμετοχή του στο έγκλημα, αλλά για να εξομολογηθεί επιτέλους δημόσια τον πόνο του. Να μας εξηγήσει πώς ένας έντιμος και ειλικρινής άνθρωπος, υποχρεώνεται εκ του ρόλου του να γίνεται συν-καταχραστής και συν-κλεπταποδόχος του δημοσίου· πώς κοιμάται εμπνευστής ενός εξυγιαντικού υποτίθεται οράματος της κοινωνίας και ξυπνά αρχηγός μιας συμμορίας· και πώς και τούτη τη φορά ο Μίστερ Χάιντ δεν είναι άλλος από τους Δόκτορες Τζέκυλ που κυβερνούν τη χώρα.